Het is een van de alleroudste oorspronkelijke regenwouden ter wereld, Taman Negara. We hebben gelezen over een tweedaagse hike die je zou kunnen maken en dat lijkt ons wel wat.

Weer een hike: in Taman Negara.
Weer een hike: in Taman Negara.
Canopy walk: 500 meter over bruggen tussen bomen, tot 36 meter hoog!
Canopy walk: 500 meter over bruggen tussen bomen, tot 36 meter hoog!

Voordat je zelfstandig een hike gaat maken in het enorme Taman Negara woud, moet je een permit regelen. We gaan naar het kantoortje en leggen uit wat we willen gaan doen. Dat is prima hoor! Zegt de vrolijke man achter de balie. Maar dan moet je wel registreren wanneer je begint, wanneer je weer terug bent en welke route je gaat lopen. Er verdwalen namelijk weleens mensen en dan weten we waar we ongeveer moeten gaan zoeken… Wij besteden verder geen aandacht aan wat hij zegt en registreren ons netjes. Verder huren we een slaapmatje en kopen eten en drinken voor tijdens de hike (in het oerwoud kun je natuurlijk niets kopen).

Even een hapje eten.
Even een hapje eten.
Het oerwoud is nog ouder dan de Amazone!
Het oerwoud is nog ouder dan de Amazone!

De volgende ochtend om 9:15uur staan we in de startblokken, we beginnen vol goede moed aan de hike. In het regenseizoen schijnen er heel veel bloedzuigers te zijn in de jungle maar nu valt het volgens de locals erg mee. Gisteren hadden we al een klein rondje door de jungle gelopen er is een goed aangelegde weg, wat wij wel jammer vinden (zo heb je toch geen gevoel van jungle?) maar goed het loopt wel gemakkelijk. Sander heeft zijn sandalen aan gedaan, hij had gehoord dat de hele weg zo goed aangelegd is. Het is vandaag 11,5 km lopen tot de hut, Bumbun Kumbang genaamd.

Alles oké!
Alles oké!
Het dicht begroeide oerwoud van Taman Negara.
Het dicht begroeide oerwoud van Taman Negara.

Na drie kwartier lopen stopt de aangelegde weg, maar gaat onze route wel verder. Er staat toevallig een gids op dat punt met een grote groep toeristen. Als wij, na enig aarzelen of we wel de goede kant op gaan, onze hike off road vervolgen kijkt de gids ons indringend aan en met zijn woorden ‘be careful!’ verdwijnen we nu echt de jungle in. Wauw!! Dit is nou de echte jungle! We zijn enorm enthousiast en lopen vrolijk en vol goede moed door, maken foto’s en kijken naar al het pracht om ons heen.

Al snel blijkt het toch wel een zware trip te zijn. Het is enorm warm in het dichtbegroeide woud. Mijn kleren zijn na een uur al drijfnat. Het is kruipen onder gevallen bomen door, klimmen over gladde heuvels en springen over de vele watertjes. Dan ontdekt Sander twee bloedzuigers op zijn voeten. Ach, kan gebeuren denken we nog… maar vanaf dan moeten we ieder half uur bloedzuigers verwijderen. Heerlijk die sandalen aan in de jungle! Maar dan merk ook ik wat op in mijn schoenen. En ja, ook op mijn voeten zitten bloedzuigers!

Bruggetjes zijn er zelden, het is meestal naar boven en beneden klauteren.
Bruggetjes zijn er zelden, het is meestal naar boven en beneden klauteren.

Aan de 11,5 km die het “maar” zou zijn lopen lijkt geen einde te komen. We moeten veel drinken om al het zweten aan te vullen. Om 13:00 uur nemen we een half uurtje rust en eten we ons meegenomen brood met jam en mango’s. We hebben weer energie en gaan er tegen aan. Het continue moeten stoppen om de bloedzuigers van onze voeten te verwijderen kost veel tijd. Rond 17uur komen we een Frans koppel tegen. Ook zij zijn helemaal drijfnat van het zweet en hebben het zwaar. Niets begrijpend vragen ze ons, het was toch “maar” 11,5 km lopen?! Gelukkig, we zijn niet de enige die ons daar flink in vergist hebben.

Bumbun Kumbang, onze hut.
Bumbun Kumbang, onze hut.

Totaal uitgeput komen we met z’n vieren om 19:00 uur eindelijk aan bij Bumbun Kumbang. Daar zitten al twee andere stellen rustig te relaxen. Ze zien er verassend fris uit. Ik denk meteen ‘ah, mooi, de andere route, die wij morgen terug zullen nemen, zal wel een stuk makkelijker zijn. Maar dan vertellen ze vrolijk dat ze met de boot naar een plekje ongeveer 1,5-2uur lopen van de hut af gebracht zijn. En hier een beetje hebben rondgekeken.

Heerlijk, een stapelbed zonder matras.
Heerlijk, een stapelbed zonder matras.
De houten, wiebelende stapelbedden.
De houten, wiebelende stapelbedden.

Snel kleden we ons om, eten we wat (brood met kipkerrie uit blik…) en maken we onze slaapplekken klaar. Er is geen elektra voor licht of zo in de jungle dus is het al vroeg pikkedonker. De hut staat hoog op palen in verband met de wilde dieren. In de hut staan houten stapelbedden zonder matras en dergelijke. Sander en ik kiezen een plekje in een boven bed uit. Het is een zeer harde nacht. In het bed onder me ligt iemand anders, als ik of diegene draait wiebelt het hele bed. Ik ben vaak wakker, en als ik denk echt lang geslapen te hebben zijn er 20 minuten voorbij sinds de laatste keer dat ik op mijn horloge keek. ’s Nachts droom ik over bloedzuigers en wiebelende stapelbedden…

Wachten op een bootje langs de rivier.
Wachten op een bootje langs de rivier.
Onze voeten na de slopende hike. Sander heeft halverwege maar sokken aangedaan.
Onze voeten na de slopende hike. Sander heeft halverwege maar sokken aangedaan.

De volgende dag besluiten Sander en ik dat terug lopen naar het dorp geen optie is. We hebben nog maar 1,5 liter water en zijn nog brak van de tocht van gister. Ook het Franse stel wil en kan niet meer terug lopen. We gaan met z’n vieren naar de rivier. In nog geen twee uur lopen we naar de rivier. We zwaaien en roepen naar iedere boot (grote houten kano) die ons voorbij komt.

Na 1,5 uur wachten stopt er een bootje, die ons voor een mooie prijs voor ons en een goede prijs voor hem, naar het dorp wilt brengen. We gaan stroomafwaarts en komen langs kleine inheemse dorpjes waar de vrouwen en kinderen zich in de rivier aan het wassen zijn. We genieten van de boottocht. Na iets meer dan een half uur komen we aan waar onze hike gisteren begonnen was. Moe maar voldaan, zijn we weer een mooi avontuur rijker!

We hebben het overleefd! Op naar de bewoonde wereld!
We hebben het overleefd! Op naar de bewoonde wereld!

16 gedachtes op “Wij gaan weer eens een hike maken, Taman Negara

  1. Ja ,dat heb je met “lekker Hollands bloed” . Blijkbaar zijn jullie nog goed “doorvoed”.
    Prachtig hè, de Canopy Walk. Het lijkt me fantastisch om daar te lopen.

  2. Liever jullie dan ik als ik dat zo lees haha getver bloedzuigers! Alleen het boottochtje lijkt me wel leuk. Al het andere sla ik een beurt over denk ik

  3. Jeetje! Ik heb genoten van jullie reisverhalen en was blij dat er niet zo veel enge beesten in voorkwamen. Met dit verhaal maken jullie dat weer helemaal ‘goed’…
    Onvergetelijk, dat is natuurlijk fantastisch!

    1. Zonder twijfel weer een geheel nieuwe ervaring. Eentje die ik niet elke week opnieuw zou willen ervaren, maar ik zeker nooit zal vergeten.

Laat ons weten wat je vind van deze post. Geef een reactie!