Indonesië, het land waarvan onze opa’s en oma’s op school de topografie moesten leren. Waar ze vroeger familie hadden wonen. Het land dat een onuitwisbaar verleden met Nederland heeft. Een land waar mijn generatie eigenlijk niets meer van af weet.

Blik op Indonesië.
Blik op Indonesië.

Ik denk na over het land waar mijn oma vandaan komt. Het land waar mijn grootouders jaren woonden, waar mijn Nederlandse moeder werd geboren. Het land waar de overgrootvader van Sylvia, werkend op het schip de Oranje, heen voer, hetzelfde schip waarmee mijn oma op zesjarige leeftijd mee naar Nederland kwam. De opa en oma van Sylvia kunnen uren praten over dit land. De geschiedenis, ze kennen het beter dan ik de Nederlandse geschiedenis ken. Moeiteloos noemen ze de eilanden, de steden en de vulkanen op. Vertellen ze over de inval van de Japanners en de mislukte terugkomst van de Nederlanders.

Niet met deze boot, maar wel met een veerpont gaan we naar Indonesië.
Niet met deze boot, maar wel met een veerpont gaan we naar Indonesië.

Batavia, Jakarta, Sumatra, Bali, Java. Verder dan dit reikt mijn topografische kennis van deze vroegere kolonie van Nederland niet. Vreemd eigenlijk. ‘Batavia, bestaat dat nog?’ vraag ik. ‘Nee, dat is nu Jakarta.’

Ik zit vol vragen en onzekerheden over dit land. Is de geschiedenis vervaagd, zoals dat bij mijn generatie is of is die nog springlevend? Springen ze bij het horen van onze nationaliteit in de gevechtshouding of zeggen ze glimlachend: ‘Hallo! Hoe gaat het!’ ? Ik ben nerveus, maar tegelijkertijd ontzettend nieuwsgierig naar Indonesië. Misschien vragen ze wel ‘goh, heb jij toevallig Indische voorouders?’, waarna ik met een grote glimlach vol trots ‘ja!’ zal zeggen. In mijn gedachten is deze situatie al duizenden keren afgespeeld, al weet ik eigenlijk niet waarom ik er trots op zou zijn, ik bedoel, wat weet ik er eigenlijk van af?

Indonesië, een land waar ik veel te weinig van af weet, ook al houdt ze mij al sinds mijn jeugd bezig. Het is tijd om te gaan verkennen, te proeven, ruiken, zien, voelen en horen wat onze grootouders allemaal hebben verteld. Indonesië, ik kan niet wachten!

14 gedachtes op “Vooruitblik Indonesië

  1. een klein stukje heb ik gekregen van mijn oma moes en jij van omi nu ben jij daar waar heel veel veranderd is maar de geuren blijven hetzelfde. Samen genieten xxx

  2. Geniet van Indonesië.(Nederlandsch Indië.)Bij thuiskomst van jullie hebben
    wij nog genoeg documentatie liggen.Voor jullie dan interessanter.Ik wist niet,
    dat Frank en Hannie in Indië geboren waren.Liefs Ruti.

Laat ons weten wat je vind van deze post. Geef een reactie!