Sinds de dag dat wij vertrokken uit Nederland, hebben wij alle adviezen over eten in de wind geslagen. IJsklontjes in de drankjes, bij straattentjes eten, we doen het allemaal (goed voor de weerstand, zeggen we maar). Nergens heb ik last van gehad, tot de laatste dag in China: voor het eerst ben ik ziek op reis.

Het is ook niet zo raar dat je hier ziek wordt.
Het is ook niet zo raar dat je hier ziek wordt.

We slapen in een tentenkamp bij het Everest Base Camp. Alles is nogal primitief, maar dat weerhoudt ons er niet van om een lekkere kom zelfgemaakte noodles met beef te bestellen. De beef is de vrouw des huizes vergeten erin te doen, maar stiekem vinden we dat niet zo erg. Onze gids zegt ook ‘het vlees is hier niet zo vers, ze hebben geen koelkast’. Ondanks het ontbreken van het vlees, vindt mijn buik de maaltijd niet zo geslaagd. ’s Nachts beginnen mijn darmen hevig te protesteren, maar ik vind het TE koud om naar buiten te gaan. ’s Ochtends moet ik dan toch ECHT en ren ik naar de goorste wc’s die we tot nu toe hebben gehad. Ja hoor, aan de race. Mooie timing, nu we in Tibet zijn en vandaag minstens 10 uur in de auto zitten.

Genieten van het uitzicht, met en zonder buikloop!
Genieten van het uitzicht, met en zonder buikloop!

De rest van de dag leef ik van pitstop naar pitstop. Nou, ik kan je vertellen dat het af en toe een behoorlijke uitdaging kan zijn, met alleen maar hurktoiletten (als er al een toilet was), maar ik heb het overleefd.

De volgende dag zijn we in Nepal en hebben we weer een hele lange rit voor de boeg. Ondanks dat altijd wordt gezegd ‘wat eruit moet, moet eruit’ ben ik er wel klaar mee en neem ik diarreeremmers in. Ze helpen perfect en ik heb de hele rit nergens last van, heerlijk!

Het hoogste toilet van onze reis: 5248m hoog!
Het hoogste toilet van onze reis: 5248m hoog!
Hurktoiletten. Deze zijn nog schoon!
Hurktoiletten. Deze zijn nog schoon!

Toch ben ik er nog niet zo makkelijk van af. In Nepal kom ik de dagen er na, niet verder dan een straal van 500 meter rondom het hotel (waar ze overigens gelukkig een westerse wc hebben, na twee dagen continue hurken zijn mijn benen helemaal kapot). Van gekkigheid weet ik niet meer wat ik moet doen. Ik eet goed, drink goed, rust veel uit, maar merk geen verbetering en voel me met de dag slapper worden. Ik wil niet ziek zijn, ik wil dit nieuwe land bewonderen, ik wil, ik wil, ik wil… maar ik kan niets en moet me noodgedwongen aan de situatie overgeven. Zes hele lange dagen gaan er voorbij, voordat mijn buikloop verdwenen is en we eindelijk dit schitterende land kunnen gaan ontdekken. Eindelijk! Nepal, ik ben weer beter, dus laat je maar zien! Al laat ik de ijsklontjes maar even links liggen en dat flesje cola in het restaurant, maken ze maar bij de tafel open, je weet maar nooit wat er anders in zit…

 

8 gedachtes op “Voor het eerst ziek op reis

  1. Tjee Sander, wat vervelend want je kan je broert voelen.
    Gelukkig ben je er weer maar begrijp dat je baalt.
    Had je op dat moment niet van wou dat ik thuis was in mijn eigen bed.
    Maar je hebt het gehad en kan weer lekker verder.

    1. Mwuah, aan thuis heb ik eigenlijk niet gedacht, maar onderweg in Tibet en Nepal, droomde ik wel van een mooie hotelkamer (met westers toilet, haha!). Gelukkig vonden we die!

Laat ons weten wat je vind van deze post. Geef een reactie!