Onze laatste uren in Mongolië zijn ingegaan. Na zeven dagen een nomadenbestaan te hebben geleid, zijn wij gisteren aangekomen in de hoofdstad van Mongolië, Ulaanbaatar. Vandaag vertrekken wij uit dit onvoorstelbare land met de trein van Ulaanbaatar naar Datong, China.

Zeilschip op het droge in Ulaanbaatar
Zeilschip op het droge in Ulaanbaatar

Na een week rondtrekken en slapen in gers, zitten wij nu in een hotel. Geen luxe hotel, maar we hebben een zacht bed, een warme douche en, het belangrijkste, eindelijk weer een normaal toilet! Al heeft je behoefte doen met een prachtig uitzicht over de groene valleien ook wel wat, zijn wij toch wel gesteld op onze privacy tijdens het lozen.

De mensen in Ulaanbaatar zijn vriendelijk, maar ze kunnen de lelijkheid van de grauwe stad niet doen verbleken. De stad worstelt duidelijk met zijn identiteit. 100 jaar geleden stond hier niets meer dan een paar gers. Nu wonen er ruim een miljoen mensen. Na tijden van boeddhisme,

Wagon omhoog, onderstel verwisselen, onderstel omlaag en gaan!
Wagon omhoog, onderstel verwisselen, onderstel omlaag en gaan!

communisme (en daarmee gepaard gaande uitroeiing van het boeddhisme), heerst er nu een democratie. Het is een opkomende economie, procentueel sneller groeiend dan China. Ze hebben voor mijn gevoel echter geen idee waar ze moeten beginnen met de wederopbouw. Overal staan sovjetflats, lelijke grauwe gebouwen, in elkaar stortend van ellende. Wegen vol gaten. Midden tussen het beton, staat een hoge, imposante, glazen wolkenkrabber in de vorm van het grootzeil van een zeilschip. Dit in een stad die duizenden kilometers van de zee verwijderd is. Ik beeld me de visie van de stad in. Waar staat het over 20 jaar? Het kan alle kanten op. Mijn nieuwsgierigheid is gewekt, ik ben benieuwd.

Alle wagons komen aan de beurt en worden nog even geïnspecteerd!
Alle wagons komen aan de beurt en worden nog even geïnspecteerd!

Voor nu laten we stad en land achter ons. We hebben iedere seconde genoten van dit prachtige land, maar nu is het tijd om verder te gaan, het volgende hoofdstuk in onze reis. We stappen in de trein en gaan naar China! We genieten nog een laatste keer van de uitzichten en smachten stiekem naar verandering in het landschap. We naderen de grens. We beelden ons in hoe het landschap veranderd, maar in werkelijkheid gebeurd er nog niet veel. De controles gaan goed, het onderstel van de wagons wordt vlot vervangen. Toch duurt dit kleine oponthoud in totaal zo’n acht uur! Ach, we hebben de tijd. Veel van het landschap zien we niet, want het is pikkedonker. De volgende ochtend komen we vroeg aan in Datong, onze eerste stop in China. Op het station stappen we met twee big smiles uit. We zien spleetoogjes, horen het eerste gerochel op de achtergrond en zien de eerste grote mensenmassa’s. Ik voel me met mijn 1.80 meter ineens best lang! Ons volgende hoofdstuk is begonnen!

18 gedachtes op “Van Ulaanbaatar naar Datong

  1. Yes, idd het nieuwe hoofdstuk in jullie reis, blijf jullie volgen.
    Heel veel plezier !!!!

  2. En ook verandering van spijs zal jullie weer te wachten staan 😉
    Veel plezier in China, geniet ervan (wetende dat jullie dat toch wel iedere dag volop doen) XXX

  3. Wat een leuk verhaal over jullie vorige “hot Spring ” tocht. Jullie zitten nu in China !!
    Als ik op de kaart kijk zitten jullie dicht bij Beijing . Een prachtige stad. Er zal nu wel meer auto’s dan fietsers op de weg zijn. Jammer, maar zo gaat dat met een groeiende economie. Veel plezier , ik kijk uit naar jullie volgende belevenissen.
    Ingrid

    1. Auto’s heb je hier nu inderdaad in overvloed. En een auto is niets zonder claxon, en dat mag je horen ook! Overigens legt de auto het nog wel af tegen de scooters. Die zijn in de stad in de meerderheid. De fiets zie e nog wel, maar waarschijnlijk niet meer zo veel als een paar jaar geleden.

Laat ons weten wat je vind van deze post. Geef een reactie!