We maken ons op voor de langste aaneengesloten treinrit tot nu toe. Met de trein doen we er 56 uur over om van Jekaterinenburg naar Irkutsk te reizen. Wij hebben voor de gehele Trans Mongolië Express gekozen voor vierpersoons-coupés. Zo kunnen we nog wat nieuwe mensen leren kenen. Tot nu toe waren dit Russische mannen, die geen Engels spraken en nog véél langer dan ons in de trein moesten zitten. Daar komt deze treinrit wat verandering in.

De trein
De trein

Als wij onze coupé in Jekaterinenburg instappen, zit er al een dame. Ze zit netjes rechtop, met de voeten tegen elkaar aan en haar handen netjes op haar knieën. Ze heeft zwart, lang, stijl haar. Ik schat haar op een jaar of 40. Haar kleding, echter, past meer bij een oude dame van 80. Haar gedrag is al even opmerkelijk als haar kleding. Ze eet constant babyvoeding. Wellicht ter compensatie van haar kleding. Verder pakt ze al het eten met servetjes vast, komt alles uit plastic zakjes en gaat het weer in plastic zakjes. Potjes babyvoeding, borstel, kleding, schoenen, lepeltje, bord, verpakt brood. Overal gaat een nieuw zakje omheen. Om orde te houden, heeft ze zelfs twee verschillende rollen plastic zakjes bij zich, die ieder half uur weer tevoorschijn komen, om iets opnieuw te verpakken.

Smetvreesvrouw en Adam Sandler
De smetvrees vrouw en onze provodnik, Adam Sandler

Sylvia grapt: ‘er zou maar iemand boven haar komen!’. Niet veel later stopt de trein en, ja hoor, er komt iemand boven haar. Laat het nou net een man zijn die zich al zeker een maand niet heeft gewassen en flink heeft gezopen. Wij moeten letterlijk kokhalzen van de geur die van hem af komt. De smetvreesvrouw lijkt eveneens niet erg blij met de situatie maar houdt zich ogenschijnlijk kalm. De smeerlap gebaard al snel naar Sylvia of wij bij elkaar horen. Ik kijk hem boos aan, steek mijn hand op, wijs naar mijn trouwring en roep ‘wife!’. Zo, dat is duidelijk!

Zodra de trein begint te rijden loop ik naar de Provodnik, een soort conducteur van je wagon, toe om te gebaren dat de stank niet te harden is. De provodnik is een exacte kopie van Adam Sandler, wat de situatie alleen maar bizarder maakt. Hij vertelt dat ik me geen zorgen hoef te maken en dat hij maar 6 uur mee rijdt. Gerustgesteld ga ik terug naar de coupé en vertel het Sylvia. ‘Oh, maar 6 uurtjes? Dat is wel te doen…’. Het tijdsbesef in de trein is compleet anders.

Sander en smetvreesvrouwSander en smetvreesvrouw
Sander, met op de achtergrond de smetvreesvrouw

De stinkerd doet z’n jas, schoenen en sokken uit, wat de geur niet ten goede komt, klimt op zijn bed en valt meteen in slaap. Daar hebben we geen last meer van. Als hij in een diepe slaap is, valt zijn voet buiten het bed. De blote stinkvoet hangt vanaf de grond op ongeveer 1,60 meter hoogte. Sylvia en ik vinden het een smerig gezicht, maar duiken gelijk weer met onze neuzen in de e-reader. De smetvreesvrouw is echter niet gediend van de voet en geeft de vent een duw, waarna hij de voet intrekt. Dit tafereel speelt zich nog een paar keer af. Voet eraf, duw, voet erop. Als de smetvreesvrouw de coupé uit wilt lopen, gebeurd wat iedereen kan voorspellen. De gore voet valt van het bed, regelrecht in haar gezicht. Kwaad duwt ze de viezerik en schreeuwt ze. Hij kreunt wat, trekt z’n voet in en slaapt verder. Vijf minuten later, de voet valt weer eens. Nu ben ik het schouwspel wel zat. Ik pak mijn bergschoen en geef daarmee een ferme tik tegen het smerige ledemaat, tot grote verbazing van Sylvia. De stinkerd schrikt op, staart mij boos aan een draait zich om, alvorens hij weer in slaap valt. Zo. Daar hebben we geen last meer van.

Na zes uur verlaat de stinkende dronkenlap de trein en de volgende ochtend bereikt de ook smetvreesvrouw haar bestemming. Ik beeld me in wat voor kwelling deze reis voor haar moet zijn geweest, hoe sterk ze zich hield. Ik kan me alleen maar voorstellen dat ze bij thuiskomst haar moeder huilend in de armen valt, onder de douche stapt, om daarna met nachtmerries over smeerlappen in slaap te vallen.

De machinist in zijn cabine
De machinist in zijn cabine

Bij elke grote stad stoppen we een minuut of twintig. De post wordt in- en uitgeladen, het water wordt weer bijgevuld. Voor de passagiers een welkom moment om even de benen te strekken. Sylvia en ik lopen naar de voorkant van de trein en zien de machinist. Brutaal vraag ik of we binnen mogen kijken. ‘Ja hoor, kom maar binnen!’ Binnen laat de vrolijke machinist alles zien. Hij wijst tussendoor wel drie keer naar z’n thermosfles en zegt telkens ‘tsaj!’, Russisch voor thee. Wij knikken gemoedelijk. Iets in me zegt dat hier wellicht een andere populaire drank in zat. Vodka bijvoorbeeld.

Na de smetvreesvrouw krijgen we een jongedame in de coupé. Ze werkt in Novosibirsk en woont in Krasnoyarsk, 12 uur met de trein. De jongedame wordt afgelost door een meisje van een jaar of 14. Ze woont  eveneens in Krasnoyarsk en zit op school in Irkutsk, de studentenstad van Siberië, waar wij 20 uur later ook uitstappen.

17 gedachtes op “Treinreis Jekaterinenburg – Irkutsk

  1. Wat een prachtig beschreven,we hebben weer genoten,en Sander jij treedt weer op waar nodig ,goed zo

  2. wat een prachtig mooi verhaal zo maken jullie toch van alles mee.
    en wat een lange treinreis gelukkig na 6 uur zonder stink voeten
    wij kijken weer uit naar het volgende verslag veel plezier met de treinreis
    Monique en theo

    1. Wat een schitterend verhaal.Je ruikt gewoon de voeten van het scherm.Inmiddels hebben jullie Sylvia’s verjaardag in China met een etentje gevierd.Bedankt voor de E-mail.Aai van Luna.Pas goed op elkaar.Liefs Opa en Oma.

      1. Ik kan ze rui rui ruiken die voeten . Maar dat is voorbij nu ruiken jullie lekker eten in China,en lachen jullie wat af met die rare gasten, kijk uit naar het volgende verhaal kus kus XX

  3. En weer een ervaring rijker. op naar de volgende. De verhalen blijven boeiend zo als jullie die opschrijven. Is dit nu het echte Russische trein leven? Ik kijk nu alweer uit naar het volgende verhaal. Jongens geniet er van daar. xxxxx

  4. En weer een ervaring rijker. Is dit nu het echte russische trein leven. Het stukje is weer een feest op te lezen. en kijk alweer uit naar het volgende verslag. jongens geniet er van en hoop jullie binnen kort weer via skype te spreken. xxxxxxx

  5. De hele middag regen, dus maar achter de computer gekropen. Samen erg moeten lachen om het verhaal van de voeten, maar ook een beetje misselijk geworden ….. Nog veel plezier! Groetjes Irma en Hans

  6. HET is gewoon een goed reisboek.dat je schrijft Sander.
    WE genieten. En jullie ook,denk ik.kus LOUS

Laat ons weten wat je vind van deze post. Geef een reactie!