Vanuit de Nan provincie, noordoost-Thailand, vertrekken we naar Laos, via een grensovergang waar maar weinig toeristen gebruik van maken. We zijn benieuwd of het gaat lukken, op naar Laos!

Lekker druk in het krappe busje.
Lekker druk in het krappe busje.

We zitten ’s ochtends al vroeg in de minibus richting de grens. Andere toeristen zijn er niet en niemand lijkt Engels te spreken, dus we hopen maar dat we goed gaan. Met de gps op onze telefoon zien we gelukkig dat we in ieder geval de juiste kant op rijden.

Met 'n allen in de tuk-tuk naar de Laotiaanse grens.
Met ’n allen in de tuk-tuk naar de Laotiaanse grens.

Bij de Thaise grens neemt een vrouwtje uit de bus ons een beetje op sleeptouw en wijst waar we moeten uitstempelen. Dan wandelen we de Thaise grens over en willen we richting de grens van Laos lopen, maar de vrouw gebaard dat we moeten wachten. Al snel komt er een tuk-tuk aan die ons, samen met de andere locals uit de bus, meeneemt naar de Laotiaanse grens, 2 kilometer verderop. Daar aangekomen blijft de tuk-tuk op ons wachten, terwijl wij een visum regelen. De locals zijn binnen een paar minuten klaar, maar voor ons duurt het ietsjes langer. Formulieren invullen, betalen bij de ene balie, visum bij een andere balie, dan weer terug naar de eerste voor een handtekening. Het duurt zo lang dat de tuk-tuk chauffeur al bezorgd een kijkje bij ons komt nemen. Na een kwartier zijn we dan eindelijk zo ver en gaan we met de tuk-tuk naar het busstation.

We hebben hem: het visum van Laos!
We hebben hem: het visum van Laos!

Alles lijkt vandaag op rolletjes te lopen, zo ook bij het busstation: de bus die wij moeten hebben, staat namelijk al in de startblokken om te vertrekken. Als ik help om de backpacks op het dak te krijgen, werp ik een blik in de bus en zie ik dat die propvol zit. Dat wordt 3 uur in het gangpad zitten, denk ik bij mezelf, maar als ik om de bus heen loop om in te stappen, zie ik plots dat de jongeren die achterin zitten snel een plekje voor Sylvia en mij hebben vrij gemaakt.

De brug wordt nog gebouwd, dus gaan we met de veerpont over.
De brug wordt nog gebouwd, dus gaan we met de veerpont over.

Na drie uur stuiteren over de asfaltweg komen we dan eindelijk aan op onze eindbestemming voor vandaag: Pakbeng. Een klein, slaperig dorpje aan de beroemde Mekongrivier. Een echt Laotiaans dorpje denken wij, lekker relaxed, alles op z’n tijd, de typische mentaliteit van de Laotianen, volgens onze reisgids. Maar dan, rond 17:00 uur barst de bom en stroomt het plaatsje vol met enkele honderden toeristen, die met de slowboat arriveren, om de nacht door te brengen. De guesthouses zitten meteen vol. De eerst zo lege restaurants bruisen van het leven en wordt er gegeten, gedronken en gelachen.

’s Avonds toasten wij met onze eerste, en vast niet laatste Beerlao: ‘proost, op Laos!’

3 gedachtes op “Op naar Laos!

  1. Wat een mooie foto van jou, Sylvia , met die prachtige rode sjaal. Weer een leuke belevenis deze reisdag. Vooral het verhaal dat de jonge locals hun plek afstaan aan de “oude ” globetrotters . Een hele ervaring.!!

  2. Beerlao? is dat bier ofzo? Het is ook wel eens fijn als dingen meezitten ja ;). Als ze alles snel regelen duurt een kwartier wel lang voor de locals ja niks rustige mentaliteit haha

Laat ons weten wat je vind van deze post. Geef een reactie!