In China heb je een aantal heilige bergen. Op een van deze bergen, de Emei Shan, doen we onze eerste echte hike. Een dag voordat we aan onze hike beginnen, zijn we al naar het dorpje Shan gereisd en hebben daar al wat proviand en een wandelstok ingeslagen. Goed voorbereid!

Dag 1: we zijn er klaar voor!
Dag 1: we zijn er klaar voor!

 

Al snel beginnen we aan onze eerste trap.
Al snel beginnen we aan onze eerste trap.

’s Ochtends kunnen we lekker vroeg beginnen aan onze tocht, die voornamelijk uit trappen blijkt te bestaan. Het is smoorheet en na een uurtje lopen zijn onze shirts al drijfnat van het zweet. ‘s Middags komen we bij de eerste Monkey Zone aan. Ons is verteld dat de Chinese toeristen de apen verpest hebben. Ze geven de apen voedsel om er samen mee op de foto te kunnen. Dit is volledig uit de hand gelopen en de apen pakken nu iedereen die niet oplet vast en laten pas los als ze wat te eten krijgen. Als we de apen zien, snappen we niet waar ze het over hebben. Ze zien er zo schattig uit, de handen, de ogen, net kleine mensen. Totdat er een aap op mijn tas springt. Geschrokken gooi ik hem er in een vloeiende beweging af en houd ik er gelukkig geen kleerscheuren aan over. Zo lief vinden we ze nu niet meer en we houden ze goed op afstand met onze wandelstokken.

Schattig hoor, die aapjes, zolang ze ons niet lastig vallen.
Schattig hoor, die aapjes, zolang ze ons niet lastig vallen.

 

Mooie tempels onderweg.
Mooie tempels onderweg.

Rond vier uur zijn we doodop. We komen bij een tempel aan, waar we kunnen slapen. Na een korte pauze besluiten we toch nog verder te lopen naar de volgende tempel. Op de kaart staat dat het ongeveer tien kilometer lopen is. Twee uurtjes moet nog wel kunnen. We vergeten alleen dat we never nooit vijf kilometer per uur lopen op die trappen en het blijkt ook nog eens het steilste stuk tot nu toe te zijn. Compleet afgepeigerd komen we rond half acht ’s avonds aan bij de Xianfeng Temple. Van tevoren hadden wij ons zo verheugd op het verblijven in een tempel. Nu kan het ons gestolen worden. We willen alleen maar een warme maaltijd en een bed om in te slapen. De rest van de tempel komt morgen wel.

Dag 2: het is een kleine wereld geworden.
Dag 2: het is een kleine wereld geworden.

 

Waarschijnlijk heb je hier normaal een prachtig uitzicht!
Waarschijnlijk heb je hier normaal een prachtig uitzicht!

De volgende ochtend begint mistig. We zien geen hand voor ogen. Ook de tempel is in nevelen gehuld, dus daar zien we weinig van. We lopen weer uren. Trap op, trap af.  De dag van gisteren voelen we nog goed in de benen. Het uitzicht is er niet, alleen maar mist, het is een kleine wereld. Rond het middaguur begint het te miezeren. Dit veranderd in de komende uren in hevige regen, tot een onafgebroken stortbui rond vier uur ‘s middags. We komen aan bij een tempel en vragen naar een kamer. We worden meegenomen naar een kleine ruimte op zolder. De sleutel van de kamer krijgen we alleen niet van de vrouw, wat we ook zeggen of proberen. Ik vind het niet veilig genoeg om onze spullen hier achter te laten om te gaan eten.  ‘We want a key!’ roep ik luid en geïrriteerd, maar nee, dat werkt alleen maar averechts. We krijgen ons geld terug en vertrekken weer, door de stortbui. Volgens de kaart ligt de volgende tempel vlak boven

Gelukkig hebben we poncho's mee.
Gelukkig hebben we poncho’s mee.

deze, een afstand wordt echter niet genoemd. De kaart is een leuke tekening, maar de schematische afstanden erop kloppen voor geen meter. Terwijl wij de kaart vervloeken lopen we, trap na trap. Er komt geen einde aan. Het begint nóg harder te regenen. De trappen zijn veranderd in kolkende watervallen, die zo onze schoenen in gutsen.  We kunnen niet meer, onze benen verzuren, alles is nat. Na twee uur zijn we er dan eindelijk. Precies op tijd, want het begint heftig te onweren, donker te worden en de stroom is door blikseminslag uitgevallen. Ze vertellen ons dat we bij deze tempel gescheiden moeten slapen. Ik met een vieze, oude vent op de kamer en Sylvia in een bed van wel 15 meter breed met zeker 30 andere vrouwen. Dat gaat ons echt te ver. Aan de overkant is een klein huisje dat kamers verhuurd ‘but it’s not safe’ wordt ons verteld.

Onze kamer. Kleding drogen op de elektrische deken.
Onze kamer. Kleding drogen op de elektrische deken.

Toch gaan we kijken, inderdaad, het ziet er niet veilig uit en ze vragen belachelijke prijzen. We zitten met onze handen in het haar. Wat moeten we nu? De top is nog twee uur lopen en naar beneden kost ook ruim een uur in de stromende regen. Dan toch maar naar beneden, al zal ik waarschijnlijk flink mijn excuses aan moeten bieden, voor we bij die tempel een kamer krijgen. Met onze ziel onder de arm beginnen we aan de afdaling, als de eigenaar van het huisje naar ons toe komt. Sylvia roept ‘only one hundred, no more‘ op een scherpe, duidelijke toon. De man kijkt enigszins overdonderd ‘uhh… okay‘ zegt hij na een korte stilte. Zodra wij binnentreden, gaat de stroom weer aan en valt het best mee hoe onveilig alles eruit ziet. Na een pot instant noodles, leggen we onze kleding op een elektrisch deken te drogen, barricaderen de deur van onze kamer ( je weet maar nooit) en duiken het bed in. Bekaf.

Dag 3 kan beginnen!
Dag 3 kan beginnen!

 

We hebben de top bereikt!
We hebben de top bereikt!

’s Ochtends klaart het op. We verzamelen genoeg moed om de laatste twee uur naar de top te lopen. Langzamerhand zien we steeds meer vrolijke Chinezen om ons heen. Zij hebben de bus genomen die vlakbij de top stopt. Eindelijk, daar zijn we dan. Na ruim 60 kilometer trappen op en af te hebben gelopen. Van nog geen 700 meter plus naar 3077 meter plus. Het is ons gelukt! Al zijn we te moe om er echt van te genieten. Na een uurtje lopen we terug naar de bussen en laten ons vervoeren naar Chengdu. ’s Avonds laat stappen we ons hostel in. ‘We hebben alleen nog twee bedden in twee aparte slaapzalen’ zeggen ze. ‘Geen probleem hoor, als we maar kunnen douchen en slapen.’ En slapen doen we!

Terug naar Chengdu. We zijn niet moe hoor.
Terug naar Chengdu. We zijn niet moe hoor.

De tocht was een ware uitputtingsslag, welke wij meermalen vervloekt hebben. Toch was het achteraf gezien een prachtige trip, die wij zeker niet hadden willen missen. We willen zelfs maar al te graag nóg een hike doen, alleen dan wel met een betere kaart en minder trappen!

Zie hier een klein filmpje van onze route:

Omdat er zo veel foto’s zijn die we met jullie willen delen, hier nog een kleine galerij:

Zien jullie de tempel?
Zien jullie de tempel?

18 gedachtes op “Onze eerste hike op de Emei Shan

  1. Met gekrulde tenen heb ik jullie verslag van de eerste hike gelezen
    en bekeken.Petje af hoor, voor jullie.Op dit moment zijn jullie op een
    “Bounty eiland “.Eindelijk vakantie,geniet daarvan.Sander’s verjaardag
    vieren jullie daar ook? Liefs Opa en Oma .Kopjes van Luna.

  2. Inmiddels zijn jullie al aardig landinwaarts getrokken [ van omgeving Guilin naar Chengdu ].Wat een “trip” hebben jullie beleefd . Jullie moeten na deze beklimming “stalen kuiten “hebben gekregen. Uit de foto’s en het verhaal begrijp ik dat jullie geklommen hebben met ” bagage “wat toch een geweldige conditie slag geweest is. Petje af.
    Op Google Earth zag ik dat het op deze berg vaak mistig en dus vochtig is. Bedankt weer voor de prachtige foto’s.

    1. Toen ik de foto’s terug keek, vond ik inderdaad dat we erg gespierde kuiten hebben gekregen. Vooral op de foto van mij op de trap bij de tempel!

  3. Moet toch even reageren op deze geweldig site vol met prachtige foto””s en echt leuk geschreven verhalen/avonturen ,wat straks in boek vorm zeker niet zou misstaan . De site staat bij mij al onder favorieten .
    Veel plezier met jullie avontuur , blijf jullie zeker volgen
    Jos (collega Alex )

  4. Trapje op, trapje af. Wat een tocht. Knap hoor, al die kilometers. Jullie hebben er flinke kuiten van gekregen. Morgen 9 augustus 2013, jouw verjaardag Sander. We gaan proberen te skypen morgen met jullie.

  5. prachtige ervaring de beklimming van de Emei Shan! Echt een flinke klim maar zeker de moeite waard! Ik heb deze klim in de winter gedaan toen er zo’n 2 meter sneeuw lag. Lange spikes onder de schoenen, dikke kleren aan en naar boven klimmen. Wat was dat zwaar. Maar echt een sprookjesland als je er in de winter heengaat! Veel van jullie foto’s zien er zo anders uit zonder sneeuw…. haha. Check mijn foto’s maar eens op mijn website onder China! Leuke blog btw! Kwam hem tegen via backpackgek.nl.

    Groetjes Bastiaan
    Want2discover.com

Laat ons weten wat je vind van deze post. Geef een reactie!