Hoe goed je je reis ook plant, je kan nooit overal op het beste tijdstip zijn. Tot nu toe hebben wij in elk gebied in het juiste seizoen gereisd, maar nu zitten wij noodgedwongen midden in het regenseizoen van Nepal.

Spelen met de duiven op Durbar Square, Kathmandu.
Spelen met de duiven op Durbar Square, Kathmandu.

Onze eerste ontmoeting met Nepal was niet zo goed. De drukte, armoede, bedelende kinderen, drugs en dan was ik ook nog eens ziek.

Schoolkindjes en bedelkindjes spelen samen.
Schoolkindjes en bedelkindjes spelen samen.

Maar dan, langzaam maar zeker opent het land zich voor ons en vertoont het zijn schoonheid. Zonder dat wij het in de gaten hebben, kruipt het land onder onze huid en worden we met de dag meer verliefd op het land. De mensen, het eten, de natuur. Maar ook de armoede raakt ons en we krijgen steeds meer de kriebels dat we iets voor dit land willen betekenen.

Dit stoere "straatschoffie" rende achter de schoolbus aan ipv dat hij erin zat.
Dit stoere “straatschoffie” rende achter de schoolbus aan ipv dat hij erin zat.

Dat het regenseizoen is blijft hoe dan ook een groot probleem. Je kan namelijk een hoop plekken niet bezoeken en geen grote treks maken, dus besluiten we een vliegticket te boeken. Ons visum moeten wij daarvoor met een paar dagen verlengen, dus wij gaan naar het visumbureau. Daar ontmoeten wij een vrouw. Ik schat haar begin vijftig. Ze komt oorspronkelijk uit Zweden, maar woont nu in Barcelona. Ze verteld ons dat ze drie maanden vrijwilligerswerk doet in een klein dorpje. Ze geeft daar Engelse les aan kinderen in een klooster. Kinderen die vaak uit nog kleinere bergdorpjes komen en door hun ouders naar het klooster worden gestuurd, omdat ze hun kinderen niet zelf kunnen onderhouden. De kinderen zijn zó arm, dat ze in het klooster voor het eerst kennismaken met zeep en ze moeten leren zichzelf te wassen. Gefascineerd luisteren wij met open mond naar wat ze allemaal vertelt. Ze gaat verder: ‘Dit is écht vrijwilligerswerk. Niet een weekje touristenvrijwilligerswerk, waarbij je lekker kan lanterfanteren en olifanten gaat wassen, waar je zelf overal voor moet betalen. Dit is zes dagen per week hard werken, tegen kost en inwoning. Ik slaap in het klooster en eet samen met de monniken. Maar je krijgt er ZO veel voor terug. Laatst vroeg een monnik aan mij: vertel eens, ben jij nu de leraar of de leerling? Aarzelend antwoordde ik: De leerling? waarna hij mij een bevestigend knikje gaf.’

Mama helpen fruit verkopen.
Mama helpen fruit verkopen.

Ze vertelde met zo veel passie over alles wat zij meemaakt, dat het voor ons duidelijk is. Wij komen terug naar Nepal, in een beter seizoen. Niet alleen om dit prachtige land verder te verkennen, maar zeker ook om vrijwilligerswerk te doen.

10 gedachtes op “Nepal, to be continued

  1. Geweldig is jullie verhaal in ieder geval.
    wij hadden geen ervaring met vrijwilligerswerk
    maar zorgen dat er 127 kinderen naar school kunnen is ook niet niks,
    temeer omdat ze vaak geen eten of kleding hadden
    wij zijn het helemaal eens met jullie over de aantrekkingskracht van Nepal.
    in Maleisie zou je ook naar de Cameron highlands moeten
    het is er schitterend
    hartelijke groeten en heel veel plezier
    Bert en Riek

    1. Wat jullie hebben gedaan (en nog doen) is zeker fantastisch voor de kinderen in Nepal! Daar kan geen maandje vrijwilligerswerk tegenop. Jullie hebben ons daarmee dan ook zeker geïnspireerd!

  2. Hartelijk dank weer voor dit mooie verhaal. Ik had niet anders verwacht dan dat jullie Nepal ook een prachtig land zouden vinden , ondanks dat sommige plekken “toeristisch” zijn. Dat is het voordeel van wat langer op “één plek” te kunnen blijven. Ik denk, dat als je je hart openstelt, je heel veel mooie dingen ziet. Een goed streven
    om wat terug te geven/ doen aan degene die hulp nodig hebben.

Laat ons weten wat je vind van deze post. Geef een reactie!