We wisten van tevoren dat de trein naar Tibet, de hoogste treinrit ter wereld, een onvergetelijke reis zou worden. Al was de reis anders dan verwacht, onvergetelijk was het ongetwijfeld!

We zijn er klaar voor, op naar Tibet!
We zijn er klaar voor, op naar Tibet!

Een treinkaartje van Chengdu naar Tibet via de officiële wegen regelen is bijna onmogelijk. Zodra de kaartjes in de verkoop gaan, worden ze opgekocht door handelaren, die ze op de zwarte markt met fikse winst weer verkopen. Ook wij zijn aangewezen op de zwarte markt. Via ons hostel proberen wij kaartjes te regelen, wat een hele klus blijkt. De kaartjes zijn niet alleen schreeuwend duur, maar zijn ook nog eens beperkt beschikbaar. Na veel gedoe zijn er alleen nog maar hardseats. Dat wordt een rit van 45 uur op een stoel zitten. Later blijkt dat Sylvia en ik ook nog eens in een andere coupé zitten. Eén voordeel: de kaartjes zijn ruim twee keer zo goedkoop als een hardsleeper.

De eerste besneeuwde bergen.
De eerste besneeuwde bergen.

Daar gaan we dan, rond 21:00 uur ’s avonds, op naar Tibet! We hebben op een briefje in het Chinees laten schrijven dat onze partner in een andere coupé zit en of er wat te ruilen valt. Nog voordat de trein vertrekt laat ik het briefje aan de conducteur van mijn coupé zien. Hij kijkt me aan, glimlacht en zegt ‘wait‘. De trein is nog geen minuut weg of de conducteur komt naar mij toe. Hij praat wat in het Chinees tegen onze medepassagiers. Een man staat op, pakt zijn spullen en loopt achter de conducteur aan. Vijf minuten later keert de conducteur terug, met Sylvia! Super!

Gezellig een potje kaarten met de Chinezen.
Gezellig een potje kaarten met de Chinezen.

De treinrit is leuk. We zitten met een Chinese familie, die ons allerlei snacks geven, van lekkere zoete snoepjes tot zoute geconserveerde stukjes zacht varkensvet (bah!). We eten, spelen kaartspelletjes met de Chinezen, lezen wat, eten nog meer en dan wordt het tijd om te slapen. Overal slapen mensen, in de vreemdste posities. Liggend op, onder en tussen banken, op de grond, met of zonder deken, op een krukje met het hoofd op de zitting van de bank. Ik kan er een slaapkamasutra over samenstellen, al die verschillende slaapstandjes. Met ongeveer vijf uur slaap zijn we de nacht redelijk goed doorgekomen.

Mooie luchten, kale vlakten.
Mooie luchten, kale vlakten.

Rond 18:00 uur stapt iedereen over naar een andere trein, deze is geschikt voor de grote hoogten, uitgerust met extra zuurstof en een dokter inverband met de grote kans op hoogteziekte. Onze billen beginnen aardig pijn te doen van het lange zitten. We proberen hardsleepers te regelen en wonder boven wonder lukt het! Weliswaar in de allerlaatste coupé, waar alle conducteurs slapen, maar dat mag de pret niet drukken. We eten een lekkere pot instant noodles en kruipen rond 22:00 uur tussen de lakens.

Om 7:15 op 4438m hoog voelde Sylvia zich nog kiplekker
Om 7:15 op 4438m hoog voelde Sylvia zich nog kiplekker

’s Ochtends word ik heerlijk uitgerust rond 9 uur wakker. Ik kijk op mijn survivalhorloge, we zitten op een hoogte van 4500 meter, geeft hij aan. Gaat best goed, een beetje hoofdpijn, maar niets dat een flinke kop thee niet kan verhelpen. De rest van de coupé is ook rustig, geen hoogteziekteverschijnselen. Ik ga naar het toilet, als ik klaar ben en de deur weer open, veranderd alles. De grond van de eerst zo rustige coupé is veranderd in een grote plas kots, met een tienjarig jongetje als middelpunt. Wanhopig kijkt hij me aan, terwijl de kots langs zijn kin loopt en de snottebellen aan zijn neus hangen. Ik loop terug naar mijn plek en passeer onze Franse reisgenootjes, Aurelia en Marcos. Aurelia ziet lijkbleek en heeft ontzettende hoofdpijn.

Arme Sylvia!
Arme Sylvia!

Terug bij Sylvia begint ook zij hoofdpijn te krijgen. Niet veel later wordt ze misselijk. Snel zoek naar onze rol plastic zakken, maar kan niks vinden, dus stuur Sylvia naar het toilet, terwijl ik verder zoek. Dan opeens ‘Sander, Sander, come quickly!’ roept Marcos. Aan de toon te horen is er iets niet goed. Ik ren naar het toilet, waar ik Sylvia bewusteloos op de grond vind, flauwgevallen. Binnen no time staan er tien man om haar heen, waaronder een dokter. Het zuurstofgehalte in haar bloed is zo laag als bij een 80-jarige roker met nog maar een half werkende long.

Schitterende bergtoppen in de verte.
Schitterende bergtoppen in de verte.

Eenmaal aan het zuurstof gaat het langzaam beter met Sylvia, maar de rest van de treinreis moet ze wel met de zuurstofbril op blijven liggen, tot haar eigen frustratie, want ze wilt zo graag het uitzicht zien. En het uitzicht mag er wezen! In de trein houdt ik me in, maar het is werkelijk waar prachtig. Kale vlakten met een scala aan bruin- en groentinten, enorme gebergten met witte toppen, blauwgroene wateren, die de bergen bewegingloos reflecteren.

Lhasa! We zijn er!
Lhasa! We zijn er!

Na 47 uur (2 uur vertraging), komen we aan in Lhasa, Tibet, waar we na bijna 2 maanden het Chinese ‘Ni Hao’ (hallo) inruilen voor het Tibetaanse ‘Tashi delek‘.

Voor de mensen die nog niet genoeg hebben van de foto’s, hier nog een kleine selectie:

Met dikke rookpluimen vertrekt de trein naar Chengdu.
Met dikke rookpluimen vertrekt de trein naar Chengdu.
Een prachtig, bizar blauw meer.
Een prachtig, bizar blauw meer.
Uitgestrekte velden op ruim 4000 meter hoogte
Uitgestrekte velden op ruim 4000 meter hoogte
Prachtig uitzicht vanuit de trein.
Prachtig uitzicht vanuit de trein.
Het leger is helaas alom vertegenwoordigd.
Het leger is helaas alom vertegenwoordigd.
Bizar hoeveel kleuren het gras kan hebben.
Bizar hoeveel kleuren het gras kan hebben.

22 gedachtes op “Met de trein naar Tibet

  1. Wat een verslag, wat Sylvia balen maar was geloof ik wel even schrikken,Sander.
    En idd hele mooie foto’s .
    Nu jullie gewent zijn heel veel plezier daar maar weer.

  2. Mooie foto’s prachtige natuur. Ik schrok wel ff van Sylvia hoor. Vooral die foto. In een flits dacht ik dat ze int ziekenhuis lag. Gelukkig goed gekomen

  3. Arme Sylvia. Gelukkig is het nog goed afgelopen. Wat zal jij ook geschrokken zijn, Sander. Hopelijk gaat het vanaf nu weer goed en kunnen jullie genieten van Tibet.

  4. Jeetje Syl, je laat me weer schrikken hoor.. Gelukkig gaat het weer beter denk ik! Lees nog steeds met heel veel plezier jullie verslagen. Geniet er van samen in Tibet!! Liefs Maaike

  5. Ik kende het vehaal al via Skype maar als ik jullie verhaal zo lees maakt het zeker indruk.
    Je moet er wat voor over hebben maar het is wel zeer indruk wekkend.
    Jongens geniet er van. XXXXXX Alex.

  6. Dat zal een rare gewaarwording voor je zijn geweest, Sylvia . Het ene moment nog “goed “het andere moment helemaal van de wereld. Zo zie je maar dat je het effect van zo’n grote hoogte niet mag onderschatten. Ik hoop ,dat jullie beiden er de komende tijd in Tibet geen last van zullen hebben. De foto’s zijn weer prachtig.

  7. Gewoon even stil, stil van de schrik die Sander gehad zal hebben en Syvia, de schrik en onmacht als het je gebeurd, je kan het niet stoppen. En, dan moet je als dank voor wat je overkwam ook nog blijven liggen en het mooie uitzicht missen :(
    Gelukkig nu samen genieten van een mooie Tibetaanse tijd XXX

    1. Ja dat was echt heel jammer dat ik zo weinig van het prachtige uitzicht heb kunnen meemaken. Gelukkig kon mijn lichaam toch wel weer redelijk snel wennen aan de grote hoogte en voelde ik me snel weer beter! :)

  8. Hoi, Herinneringen van treinreis komen weer boven. Vooral Chinese vakantiegangers waren bij ons aan het zuurstof. Zij maakten deze reis maar voor 1 week vakantie in Lhasa. (2x 48 uur in die trein). Foto’s herken ik , prachtig en indrukwekkend landschap.
    In Lhasa heb ik wel last van hoogteziekte gehad, medicijnen hielpen gelukkig.
    Veel plezier. Inez

  9. Wat heftig, zomaar onderuit te gaan in de trein. Hoe is het nu?

    De foto’s zien er prachtig uit. Ben benieuwd naar jullie ervaringen.

Laat ons weten wat je vind van deze post. Geef een reactie!