We zitten in de auto tijdens onze reis door Flores en zijn al weer aan de terugweg begonnen. Na het bezoeken van de Kelimutu vulkaan hebben we afscheid genomen van Odille, zij zal vanaf daar zelf nog een stukje verder door Flores reizen. De terugweg zal twee dagen in beslag nemen. We rijden over de prachtigste bergweggetjes, kronkelend door de kleine, vaak hele kleine, dorpjes. Het is rustig op de wegen. Maar dan opeens staat de hele weg vol. Allemaal prachtig geklede mensen staan enigszins gespannen te wachten. We twijfelen geen moment en vragen de chauffeur even te stoppen.

Dorpsbewoners in traditionele kledij.
Dorpsbewoners in traditionele kledij.
De vrouwen dragen allemaal hetzelfde.
De vrouwen dragen allemaal hetzelfde.

Aangezien we, net zoals de afgelopen dagen, onze chauffeur (Flori) heel regelmatig vragen om te stoppen was dit, denk ik, voor hem geen verrassing. Flori is een jonge jongen, rond de 28 jaar. Hij spreekt geen woord engels en geeft ons het gevoel dat hij het maar helemaal niets vindt om ons rond te rijden. Maar goed, als we vragen om te stoppen kan het altijd.

De meisjes gaan gekleed in prachtige witte jurkjes.
De meisjes gaan gekleed in prachtige witte jurkjes.
De mannen wachten tot de dans begint.
De mannen wachten tot de dans begint.

We stappen de auto uit en lopen naar de dorpsbewoners toe. Ze kijken even verbaast en vol interesse naar ons, als wij naar hun. Er is hier geen toerist te bekennen en die hadden ze duidelijk ook niet verwacht. En dan komen er opeens drie (we zijn nog met onze gezellige Franse reisgenoot Yves) nieuwsgierige westerlingen aan.

Ook wij wachten geduldig op wat gaat komen.
Ook wij wachten geduldig op wat gaat komen.
De omstanders kijken enthousiast toe.
De omstanders kijken enthousiast toe.

Al snel breekt het ijs en vragen ze ons in gebrekkig Engels en met handen en voeten meer dan dat wij hun kunnen vragen, hoe we heten, ons geloof, wat we van elkaar zijn, wat we hier doen, hoe we hier terechtgekomen zijn en ga maar door…. De mensen zijn prachtig! Veel helemaal gekleed in klederdracht. De vrouwen in lange handgeweven jurken en ook de mannen in traditionele feestkledij. De jonge meisjes hebben mooie witte jurkjes aan en mandjes in hun handen met bloemetjes erin.

Daar komen de eerste dansers van het vorige dorp aan.
Daar komen de eerste dansers van het vorige dorp aan.
Nieuwe bloemen voor Maria.
Nieuwe bloemen voor Maria.

Het voelt zo bijzonder om hier bij te zijn. We voelen de spanning van de mensen. Het lijkt wel op een voorstelling die je in het tropenmuseum in Amsterdam zou kunnen zien. Ik kijk mijn ogen uit, dat dit echt is! Zo puur, zo echt. Ik vergeet helemaal om foto’s te maken. Maar de dorpsbewoners hebben mijn camera gezien en vragen allemaal of ik alsjeblieft een foto van hun wil maken. Als ik ze de foto’s laat zien beginnen ze te glunderen, “thank you!” en laten ze de foto aan iedereen zien.

Maria krijgt een nieuwe sjaal om.
Maria krijgt een nieuwe sjaal om.
Lachende kinderen met op de achtergrond Maria.
Lachende kinderen met op de achtergrond Maria.

Uiteindelijk komen we erachter dat er een speciale mis is vandaag, een Maria mis. Iedereen staat te wachten op Maria die al ieder moment voorbij zal komen, dan zal er gedanst worden in een optocht naar de kerk toe.

Twee trotse broers poseren voor de camera.
Twee trotse broers poseren voor de camera.
Lachende dames, nerveus voor de optocht.
Lachende dames, nerveus voor de optocht.

En dan, inderdaad, komt er een auto aan met Maria erop en al een hele stoet mensen van het vorige dorp erachter. Maria krijgt een scarf om en de mensen beginnen te zingen en dansen. De optocht naar de kerk begint, we worden uitgenodigd om ook mee te gaan, maar daar hebben we jammer genoeg geen tijd voor.

Deze vrouw vond het heel bijzonder om op de foto te gaan.
Deze vrouw vond het heel bijzonder om op de foto te gaan.
Speciale bloemen, voor op het hoofd van Maria.
Speciale bloemen, voor op het hoofd van Maria.

We moeten nog een end rijden vandaag en onze chauffeur heeft nu al weer zeker een uur op ons moeten wachten. Dat zal hij vast niet leuk vinden, zeggen we tegen elkaar. Maar niets is minder waar. Flori heeft voor de verandering niet in zijn auto op ons zitten wachten en sigaretjes roken. Ook hij staat buiten naar het spektakel te kijken. Met een lach van oor tot oor kijkt hij ons aan: “that was good!!” zegt hij blij. Alle drie weten we even niets uit te brengen en kijken Flori verbaast aan. Maar dan kunnen we het alleen maar, met een brede smile op ons gezicht, beamen. Yes, that was really good!!

 

Hier nog een kleine selectie foto’s van dit bijzondere moment:

6 gedachtes op “Maria mis

  1. Wat een mooi verhaal over 10 jaar is het daar niet meer zoals nu maar dan hebben jullie het maar mooi meegemaakt.

Laat ons weten wat je vind van deze post. Geef een reactie!