De Kelimutu vulkaan, met zijn drie gekleurde kratermeren, zou het hoogtepunt van Flores moeten zijn. Veel mensen vliegen speciaal een dagje naar Flores om deze vulkaan te zien. Dat mogen wij dus niet missen!

De Kelimutu vulkaan bij zonsopkomst.
De Kelimutu vulkaan bij zonsopkomst.

 

Samen bij het turqoise kratermeer
Samen bij het turqoise kratermeer

’s Ochtends vroeg, om 4 uur, lopen wij het pad naar het uitzichtpunt al omhoog om de zonsopkomst te zien. Helaas prikt het zonnetje niet door de bewolking heen, dus zien we weinig van zijn opkomst.

Maar dan de meren… wat een vreemde gewaarwording! Het lijkt wel alsof ze gevuld zijn met dikke verf. Een met zwarte verf, een ander met diepzeeblauwe verf en in de laatste is er wat bruine verf in de turquoise verf gemorst.

Niet alleen de meren waren mooi om naar te kijken.
Niet alleen de meren waren mooi om naar te kijken.

 

Het meer met het zwarte water.
Het meer met het zwarte water.

 

Het is een schitterend gezicht. Het schijnt dat de meren soms om onverklaarbare redenen van kleur veranderen, waardoor ze er iedere keer weer anders uitzien.

Onze chauffeur vindt alles wel best. Hij rijdt ons overal rond en stopt wanneer wij dat willen, maar echt leuk lijkt hij zijn werk niet te vinden. We proberen het ijs tussen ons te breken met wat leuke vragen en grapjes, maar als hij overal ‘yes’ op antwoordt, krijgen we al snel door dat hij weinig van de Engelse taal begrijpt.

Het licht- en donkerblauwe meer, met Sander op de top.
Het licht- en donkerblauwe meer, met Sander op de top.

 

We nemen heerlijk de tijd op deze vroege morgen.
We nemen heerlijk de tijd op deze vroege morgen.

Toch hebben wij uiteindelijk met gebarentaal af weten te spreken dat wij vanaf de kraters een wandeling naar de entree gaan maken. Na nog een blik te hebben geworpen op de meertjes en de laatste slapertjes uit onze ogen te hebben gewreven op deze vroege ochtend, beginnen we aan de wandeling naar beneden. Het blijkt dat er geen echt wandelpad is, dus lopen we over de asfaltweg naar beneden. Niet onprettig, maar erg interessant is de wandeling niet. Na een klein half uurtje lopen, komt er een vrachtwagen de berg af. Wij gaan natuurlijk netjes aan de kant om hem te laten passeren, maar de chauffeur stopt zijn vrachtwagen en begroet ons vriendelijk. Wij gebaren voor de gein of we niet een stukje mee mogen rijden en ja hoor, voordat we het weten staan we met z’n vieren in de laadbak en rijden we de berg af! Lachend komen we aan bij de afgesproken plek en zelfs onze chauffeur, die normaal niet veel lacht heeft een brede, verbaasde glimlach op zijn gezicht getoverd. Zo zie je maar dat zelfs een op het oog saai wandelingetje over een asfaltweg kan veranderen in een geweldige ervaring!

Met de vrachtwagen de Kelimutu vulkaan af!
Met de vrachtwagen de Kelimutu vulkaan af!

En die chauffeur van ons… die wordt nog wel een paar keer verrast op deze trip, maar daarover later meer!

11 gedachtes op “De Kelimutu vulkaan, vol verrassingen

Laat ons weten wat je vind van deze post. Geef een reactie!