We slapen natuurlijk in heel veel verschillende hotels, guesthouses en hostels en kijken dan ook niet snel meer ergens raar van op. Maar soms, heel soms, komen we op plekken waar we van de ene verbazing in de andere vallen… welkom bij Hotel Noble Georgetown.

Relaxen in Fort George, Georgetown.
Relaxen in Fort George, Georgetown.

Zodra we in Georgetown aankomen, gaan we weer op zoek naar een plek om te slapen. We vinden een leuke buurt, Chinatown. Het eerste hostel waar we aankloppen is vol, de vriendelijke Chinees wijst de straat in: Daar, dat hotel kan je het proberen! Meteen lopen we naar dat hotel. Er staat een oudere Chinese man achter de balie met een dikke bierbuik en zonder T-shirt aan. Op onze vraag of er nog kamers vrij zijn, kijkt hij op een bord, pakt een sleutel, geeft die aan ons en gebaard dat we daar naar toe moeten. Meestal willen we eerst weten wat de kamer kost, of er ook wifi is en of er wel een raam naar buiten in de kamer aanwezig is. Maar daar krijgen we nu geen kans toe. We lopen een beetje verbaast door en voor we iets tegen elkaar kunnen zeggen komt de volgende, van oor tot oor glimlachende, Chinees naar ons toe. Het is een heel klein, super dun, kromlopend mannetje met een enorme bochel (als Quasimodo) op zijn rug. Hij pakt de sleutel uit mijn handen, giechelt even en zegt dan met een hoog stemmetje ‘follow me!’. Achter het mannetje aan lopen we een grote brede trap op naar een brede hal, het mannetje doet de deur van een kamer open. Sander en ik lopen naar binnen, we zijn verbaast over de ruime lichte kamer. Het enige puntje is dat er twee aparte bedden staan en wij graag een tweepersoons bed willen. Maar als we omkijken om dat aan het mannetje te vragen, is hij al verdwenen. We gaan de trap weer af naar de balie waar de man zonder T-shirt nog staat. We vragen of hij ook kamers heeft met een tweepersoonsbed. Zonder verder iets te zeggen geeft hij ons een andere sleutel en gebaart hij weer dat we verder moeten lopen. Weer komt de kleine kromlopende Chinees vrolijk lachend naar ons toe, pakt de sleutel en loopt de brede hal op de begane grond door. We passeren een grote tafel met wat blanke mensen er aan. Helemaal achteraan links is onze kamer. We vinden de kamer prima, er is wel een douche op de kamer maar geen wc, die is op de gang.

Opgesloten in Hotel Noble! Oke, niet helemaal...
Opgesloten in Hotel Noble! Oke, niet helemaal…

Sander loopt meteen naar de wc. Ik ga, toch wel enigszins verbaast om hoe dat ging, op het bed zitten. Ach ja, ze zeggen niets voor niets ”rare Chinezen”. Maar als Sander terug komt, is hij meer verbaasd over het groepje westerse ‘mannen’ die wij eerder zijn gepasseerd in het midden van de hal. Het blijken Duitsers te zijn, drie mannen met grote bierbuiken en ook zij zonder T-shirt, een man die zich kleed als vrouw, hij heeft een lange bloemetjesjurk aan en, ondanks dat hij al flink kaal begint te worden, heeft hij lang haar in een staart. En dan is er nog een man(?) of vrouw, eigenlijk weten we niet wat het is…

Als ik in de loop van de avond naar de wc loop zit er inmiddels nog maar één dikke bierbuik man zonder T-shirt. Zodra ik hem passeer groet hij mij en begint meteen een praatje. Waar ik vandaan kom, wat voor werk ik in Nederland doe, hoe lang we hier blijven… Ik probeer het gesprek zo kort mogelijk te houden en op mijn weg weer terug naar de kamer loop ik zo snel mogelijk, de andere kant op kijkend, de man voorbij. Ik heb echt geen zin in een gesprek.

Postbus Georgetown.
Postbus Georgetown.

De volgende ochtend als ik net wakker ben moet ik plassen en loop, nog wakker wordend, naar de wc. En wie zit daar, bijna pal voor onze deur… Ja, de dikke bierbuik man zonder T-shirt en nu ook nog zonder gebit! Ik probeer hem niet aan te kijken en loop snel naar de wc. Maar natuurlijk heeft hij mij gezien en roept uitgelaten ‘there is the nurse!’ Met een diepe zucht loop ik snel door zonder iets te zeggen. Op de wc probeer ik een weg terug naar de kamer te bedenken zonder dat ik de man hoef te passeren. Maar de conclusie is dat die weg er niet is. Naar de grond kijken wil ik snel terug lopen, maar zodra ik de wc-deur open kan ik niet meer om hem heen. Hij staat me voor de wc op te wachten. En steekt meteen van wal… Ik heb een vraag voor de verpleegkundige! Nog voor ik een weerwoord kan geven ratelt hij verder. De spetters vliegen in het rond. ‘Kan je van zoenen aids krijgen?’ Ik moet ongelofelijk me best doen om hem niet met grote ogen en met stomheid geslagen aan te kijken… Maar hij gaat verder zonder dat ik een antwoord heb kunnen geven. ‘En welke soa’s kan ik krijgen door orale seks?’ Hij kijkt me vragen aan, maar ik ben er helemaal klaar mee. Ik ben net wakker en heb helemaal geen zin om überhaupt met deze man te praten, en al helemaal niet met deze vragen. Ik mompel dat ik het niet weet en voor hij iets kan zeggen loop ik snel naar onze kamer.

Zucht, tja, zoals ik al zei, soms, heel soms kom je op plekken…

13 gedachtes op “Hotel Noble Georgetown

  1. Hee nurse….. ik heb ook nog een vraag kan… nee dat vraag ik wel via skype. Dit was lachen op de maandagochtend.

  2. Je was dus niet alleen naar de wc geweest, maar ook meteen gedoucht. Hahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahaha

    1. Daar had het verdomd veel van weg! Misschien een open inrichting waar ze toevallig wat kamers over hadden?
      Laten we hopen dat de rest van ons leven ons nog steeds zal verbazen, anders wordt het wel héél saai… 😉

Laat ons weten wat je vind van deze post. Geef een reactie!