Al vroeg ben ik wakker en kan ook niet meer slapen. Papa, mama en Saskia zitten als het goed is nu al in het vliegtuig, vandaag komen ze met z’n drietjes naar Turkije!

Voor het geval ze ons niet meer herkennen, hebben we aar een briefje gemaakt! Achter ons onze taxi op een verder verlaten parkeerterrein.
Voor het geval ze ons niet meer herkennen, hebben we aar een briefje gemaakt! Achter ons onze taxi op een verder verlaten parkeerterrein.

Ruim op tijd hebben we een taxi geregeld die ons naar het vliegveld brengt om daar op mijn ouders en Saskia te wachten. In het hotel vraagt de taxichauffeur ons hoe laat het vliegtuig zal landen. Dat is over 45 minuten zeg ik opgewonden. De taxichauffeur moet er wel om lachen en zegt, ”nou, zullen we dan nog maar eerst even wat gaan drinken? Het is nog geen tien minuten rijden naar het vliegveld!” Sander moet er ook om lachen, hij had natuurlijk al lang gezegd dat het veel te vroeg zou zijn om nu al te vertrekken. Maar ik wil gewoon zeker op tijd zijn, is dat zo gek? Nou vooruit dan maar, bij een klein straatcafétje drinken we een kop Turkse koffie met de taxichauffeur. Nog een kopje? Vraagt onze supervriendelijke taxichauffeur als de koffie op is. Beleefd bedank ik, en tot mijn grote opluchting gaan we nu dan echt naar het vliegveld. We zijn daar inderdaad binnen tien minuten, nog zo’n twintig minuten voor het vliegtuig zal landen.

Komen ze al? Komen ze al?
Komen ze al? Komen ze al?

Bij de terminal is het helemaal uitgestorven. Het toeristenseizoen is nog niet echt begonnen. De enige mensen die er staan zijn een paar beveiligers. Onze taxichauffeur verteld aan iedereen, met een grote lach op zijn gezicht, dat wij wachten op mijn ouders. Althans, wij verstaan geen Turks, maar aan het gewijs onze kant op en de smile die ontstaat op ieders gezicht en dan een vriendelijk knikje naar ons toe, zegt genoeg.

Zodra het vliegtuig geland is, verschijnt dat direct op het mededelingenbord. Dat het toeristenseizoen nog moet beginnen merk je aan het aantal vliegtuigen die vandaag hier zullen landen: de komende 24 uur zes om precies te zijn. In het hoogseizoen zijn dat er soms zes per uur.

Lekker weer even knuffelen!
Lekker weer even knuffelen!
De zusjes zijn weer samen, eindelijk!
De zusjes zijn weer samen, eindelijk!

De eerste mensen komen naar buiten, gespannen staren we naar de schuifdeuren. En dan: “Ja, daar is Saskia!!” roept Sander uit. En al snel daar achteraan volgen mijn ouders. Saskia probeert zich in te houden en rustig te lopen met een grote koffer achter haar aan. Ze vliegt me in mijn armen en ook mijn ouders omhelzen ons. Mama roept “stelletje …?????… 13 maanden weg!!”

Een van de eerste dingen die ik kan uitbrengen is, “Sas, wat ben je lang geworden!!”. Mijn kleine zusje wordt groot. Het is gek om te merken hoe dat nu opvalt, na een jaar elkaar niet gezien te hebben. Onbewust, weet ik blijkbaar ergens in mijn gedachten hoe lang ze was toen we aan onze reis begonnen. Nu een jaar later (mijn moeder had het al tegen me gezegd) is ze echt een heel stuk langer.

Groepsfoto!!
Groepsfoto!!

Nadat we natuurlijk meteen een groepsfoto hebben gemaakt, stappen we met z’n allen in de taxi, op naar Dalyan, VAKANTIE!!!

8 gedachtes op “Het weerzien met mijn ouders en Saskia

  1. Ook wij hadden de kriebels in ons buik, maar wat was het heerlijk om jullie daar weer in de armen te sluiten we hebben die 2 weken heerlijk genoten van al jullie verhalen en vooral om jullie weer te zien XXX.

  2. Ohh zo’n mooi weerzien! 🙂 En het verhaal en de foto’s, alsof ik er zelf bij was 😉

  3. Syl, je weet me iedere keer weer te raken met de manier waarop je de gebeurtenissen beschrijft! Wat een prachtige ochtend, een ontroerend moment <3
    En wat een heerlijk relaxte taxichauffeur 🙂

Laat ons weten wat je vind van deze post. Geef een reactie!