We zijn inmiddels al een tijd onderweg, en onze website is een waar “boekwerk” aan het worden. Vandaag is het zo ver: ik post mijn 100ste stukje op meerbackpacken.nl.

100 verhalen geschreven, 100 verhalen gedeeld, honderden super leuke, mooie en positieve reacties ontvangen.

Mijn 100ste post is een feit!
Mijn 100ste post is een feit!

Een van de dingen die ik hoop te bereiken, met het schrijven van blogs op onze site, is mensen er toe te zetten tóch die ene droomreis te gaan maken waarvoor ze zo veel excuses hebben om het niet te doen. Dat dit zo af en toe lukt blijkt aan hele leuke mails die wij krijgen van voor ons volkomen onbekende mensen die ons bedanken voor de informatie die we met hun (en met iedereen die het maar lezen wilt) delen. Ze vertellen ons over reizen die ook zij nu gaan maken. Dat ze op zagen tegen het uitvoeren van de voorbereidingen of simpelweg niet wisten waar te moeten beginnen. Vaak is het een stuk makkelijker en ook een stuk goedkoper dan dat de meeste mensen in eerste instantie denken. Iedere reis kan je zelf zo makkelijk, uitdagend, duur of goedkoop maken als je zelf wilt.

Maar er is meer, eigenlijk iets heel persoonlijks. Iets dat de mensen die mij goed kennen weten, maar wat velen niet zullen weten, en misschien na al deze posts op meerbackpacken.nl ook niet verwachten. Ik heb namelijk  een vorm van dyslexie. Zo is er weleens gezegd tegen mij dat ik “maar” iets moest gaan doen met mijn handen. Ik ben verpleegkundige, en tijdens een van mijn eerste stages zei mijn begeleider van die dag “Ik rapporteer wel, dat kan jij niet zo goed.” En zo zijn er nog genoeg voorbeelden op te noemen van opmerkingen die ik als erg negatief heb ervaren.

Dyslexie staat gelukkig niet op je voorhoofd, en is ook niet te zien aan je uiterlijk. Mensen hebben vaak veel vooroordelen en onbegrip of onwetendheid over dyslexie. Deze combinatie kan soms erg lastig zijn voor mensen met dyslexie.

Ik hoop met dit verhaal, en al mijn vorige en komende blogs, mensen die zelf dyslexie hebben te inspireren. Om niet te denken dat als iemand zegt dat je bijvoorbeeld het beroep van je droom niet zou kunnen, dat je maar niet iets openbaars moet schrijven, of die tegen jou zeggen, zonder te weten wat jij zou willen, dat je maar wat met je handen moet gaan doen (wat dit dan ook mag wezen??), dat diegene gelijk heeft.

Er zijn zo veel wegen die je kunt bewandelen en als het ene niet lukt zijn er nog genoeg andere mogelijkheden over. Dat wil lang niet altijd zeggen dat het makkelijk is, soms zal je ergens lang over doen, soms moet je alles geven dat je hebt en soms moet je je ideeën aanpassen. Maar weet dat er meer mogelijk is dan je  zal denken.

Afsluitend wil ik iedereen bedanken die mij altijd geholpen heeft om mijn dromen uit te voeren. Ik ga geen namen noemen, want ik zal er altijd een paar vergeten. Ik ben heel trots en blij met alles dat ik bereikt heb en wat ik nog ga bereiken, want dromen heb ik nog genoeg.

Sylvia

20 gedachtes op “En dit is 100

  1. De voorgaande 99 prachtige verhalen heb ik met veel plezier gelezen en genoten van jullie belevenissen :) Dit 100e verhaal is erg bijzonder! In alle stukjes die je hebt geschreven Syl is er bij mij nevernooit iets opgevallen! Ik ben er een van de groep die het niet wist en er verbaast nu achter kom. En in dit stukje ware woorden weer prachtig verwoord! Je mag met recht meer dan trots op jezelf zijn, chapeau!!!
    XXX

  2. Lieve schat, als je eens wist hoe trots wij op je zijn met alles wat je hebt bereikt .Je bent een echte vechter en dat zal je ook altijd blijven. XXXX

  3. Lieve Sylvia, ik wist het wel maar weet ook na al die jaren dat ik je ken.
    Dat je, je nooit daardoor hebt tegen laten houden met wat je wil.
    Je bent daardoor een voorbeeld voor velen, geweldig!!!!
    Mensen hebben met zoveel vooroordelen omdat ze niet weten wat het is wat de ander heeft. Zie dat steeds weer om me heen.
    Jij hebt al veel bereikt in je leven en als jij iets wilt, ga je er volledig voor dus komt wel goed.
    Geniet van je en jullie mooie verslagen, top!!!

    Liefs xxx

  4. Hoi Syl,
    Wat een mooi stukje over dyslexie. Ook als je het weet ben je het in de afgelopen jaren eigenlijk vergeten omdat het, zoals je zelf schrijft, niet op je voorhoofd staat. Gelukkig maar, want mensen oordelen al snel genoeg.
    Jij bent het levende bewijs dat vele wegen naar Rome leiden, al zijn jullie daar tijdens de wereldreis niet geweest 😉
    Ook ik ben trots op je, maar dat wist je natuurlijk allang 😉
    Ik weet wel van wie je die vechtersmentaliteit hebt, haha.
    200 verhalen gaan jullie helaas niet halen, maar hopelijk krijgen we er de komende maanden nog wel een paar.
    Geniet nog maar fijn!
    Dikke kus, Irma

  5. Het honderdste verhaaltje over jullie wereldreis is heel bijzonder.
    Jij bent Sylvia !! Wij heel erg blij met je en zijn heel erg trots op je.
    Maar het is beter om trots te zijn op jezelf.Nog heel veel reisplezier
    met jullie beidjes.Liefs opa en oma.

  6. Hoi Sylvia, je mag trots zijn op jezelf! Complimenten voor al je teksten en ik ben benieuwd naar je andere dromen.
    groet, Inez

  7. Hoi Sylvia,

    Wat een mooi openhartig bericht. Ik ‘ken’ je slechts van deze website, en moet zeggen dat ik nooit aan je berichten hebt gemerkt dat je dyslectisch bent. Ik geniet volop van de toffe persoonlijke verhalen, dus blijf vooral schrijven!

    Daarnaast wil ik jullie bij deze bedanken voor het feit dat jullie de ervaringen van deze reis delen via deze website. Ook ik heb jullie wel eens gemaild met vragen, en heb altijd bericht terug gekregen van jullie. Jullie inspireren mij en mijn vriend enorm en bereiden ons via deze website een beetje voor op de reis die wij willen gaan maken.

    Bedankt!

    1. Hoi Jolein,
      Ontzettend leuk om ook hier van jou een berichtje te ontvangen. We kennen elkaar inderdaad niet persoonlijk, maar ik vind het supertof dat je ons zo volgt! 😀 Geniet van de voorbereidingen van jullie prachtige reis!

  8. Hallo Sylvia,
    Niets gemerkt van je dyslexie. Je verhalen zijn leuk en de zinnen vloeiend. Als je dan toch iets ” anders ” met je ” handen ” moet doen , blijf dan s.v.p. zulke mooie foto’s maken !!!

  9. Lieve Syl,

    Wist wel dat je dyslexie hebt maar het heeft mij nooit gestoord. Alle verhalen die je hebt geschreven en die ik met plezier heb gelezen, zijn gewoon goed. Mensen moeten niet piepen. Je hebt je nooit tegen laten houden hierdoor en dat laat je ook nooit gebeuren! (is dat duidelijk ;)). Wil even zeggen dat je mijn vriendschap altijd zult houden, ook al wordt je de grootste dyslectische persoon op deze hele aardbodem haha maar het lukt je alleen niet om mij op wereldreis te krijgen 😛

    xx Mariek

    1. Lieve Marieke,
      Superlief om te horen. Onze vriendschap zal zeker blijven, of je nou wilt of niet 😉
      Als ik je niet mee krijg op wereldreis is misschien een kort reisje een leuk idee?

Laat ons weten wat je vind van deze post. Geef een reactie!