In totaal hebben wij alleen al in Rusland 102 uur in de trein gezeten. Vandaag maken we ons op voor onze laatste treinrit in Rusland. In een rit van 37 uur, waarvan 20 uur door Rusland, reizen we van Irkutsk naar de hoofdstad van Mongolië, Ulaanbaatar. Hiermee komt ons totaal op Russisch grondgebied op 139 uur en het totaal vanaf Amsterdam naar Ulaanbaatar op 189 uur.

Oma wacht op de trein naar Irkutsk
Oma wacht bij de grensovergang op de trein naar Irkutsk

Ondanks dat wij hebben genoten van onze tijd in Rusland, hebben we zin om aan het volgende hoofdstuk te gaan beginnen. We kijken er naar uit om de grens van Rusland met Mongolië te passeren. Dat wordt nog even billenknijpen, want bij binnenkomst in Rusland, hebben we niet alle papiertjes correct ingevuld. Als dat maar goed gaat. De trein bestaat uit een locomotief en één wagon, gevuld met twaalf toeristen, en een paar Mongolen. Voor het eerst hebben wij Nederlanders in onze coupé! Aukje en Johan zijn onze reisgenootjes. Bij de grensovergang wordt alles gecontroleerd. Check, check, dubbel check. Letterlijk. Drie keer paspoort laten zien, waarbij hij de derde keer wordt meegenomen. Twee keer alle banken open. Twee keer honden door de trein. Na vijf uur hebben we, gelukkig zonder problemen, de paspoorten terug en vertrekt de trein. Op naar de Mongoolse grens, waar ze het hele riedeltje herhalen, dit keer alleen in ‘slechts’ 2,5 uur.

Bijna de trein gemist! ;)
Bijna de trein gemist! ;)

Bij de Mongoolse grens mogen we onze wagon na twee uur eindelijk eventjes verlaten om de benen te strekken. Sylvia heeft geen zin om naar buiten te gaan, dus ga ik in m’n eentje op pad. Onze wagon is inmiddels gekoppeld aan een Mongoolse trein bestaande uit zeker 15 wagons, waarvan de onze natuurlijk de allerlaatste is. Buiten hoor ik in de verte muziek en ik ga op onderzoek uit. Ik loop naar de voorste wagons toe, waar het geluid vandaan lijkt te komen. Het is een drukte van jewelste op het station. Overal staan groepjes mensen, die iemand gaan uitzwaaien. Ze lachen, drinken en eten met z’n allen nog wat. Wat een verschil met Rusland. Daar leek het alsof de mensen dwars door je heen keken. Hier lacht iedereen, knikken vriendelijk als je ze aankijkt. Eenmaal aangekomen bij de voorste wagons staat er een klein orkestje deuntjes te spelen voor de reizigers. Dat noem ik nog eens een feestelijke manier om mensen uit te zwaaien (en ons welkom te heten)!

Na de grensovergang is het nog 17 uurtjes naar Ulaanbaatar. Eenmaal daar aangekomen, staat onze gids, Monk, al op ons te wachten. ‘Hi guys, welcome to Mongolia, this week we form a team!’ zegt hij. Waarop ik zeg ‘Great, I can’t wait! Let’s go and explore Mongolia!’ Het avontuur kan beginnen!

12 gedachtes op “De laatste treinrit in Rusland

  1. Het is lekker wakker worden met een leuk verslag van jullie, nu op weg naar Xi’an met de bus veel plezier. [ en wie weet staat daar ook een leuk orkestje ] XX

  2. Veel kijk plezier in Mongolië het zal wel weer heel anders zijn in dat land geniet er maar lekker van en wij lezen het wel weer.
    hier weer regen vandaag.
    groeten Monique en Theo.

  3. Leuk weer, om jullie verslag te lezen en jullie weer te volgen.
    Geweldig om al die verschillen te zien. Nu weer een nieuw avontuur te gemoet.
    Een gids kan jullie op dingen wijzen waar je anders aan voorbij zou gaan, erg leuk
    Groetjes van ons

    1. Onze gids was echt een topper! Wist veel, maar was zelf ook leergierig. Had zelf ook al aardig wat van de wereld gezien. Dus dat maakte het nóg leuker!

  4. Dat is weer eens wat anders een grensovergang waar in den treure gecontroleerd wordt. Inplaats van met 120 door rijden en dan nog boos zijn dat er camera staat.

Laat ons weten wat je vind van deze post. Geef een reactie!