We zijn bij de hot springs. Het beloofd een lekker relaxed dagje te worden. We rijden in twee uurtjes naar de voet van een berg, klimmen in een uurtje naar het klooster op de top, kijken lekker rond en gaan dan weer terug. Voldoende tijd om nog even te relaxen in het warme water van de hot springs en om wat stukjes te schrijven voor de site, denken we. Totdat we de weg vragen aan twee jonge nomaden.

Zandweggetjes in Mongolië. Verkeersborden kan je vergeten.
Zandweggetjes in Mongolië. Verkeersborden kan je vergeten.

Het is ontzettend moeilijk navigeren in dit land. Buiten een straal van honderd kilometer rond de grote steden vindt je nergens meer asfaltwegen. Enkel zandweggetjes, ontstaan doordat vele auto’s over hetzelfde stukje hebben gereden. Bewegwijzering is er niet. Navigeren doe je op de vormen van de omgeving. De bergen, heuvels, valleien, riviertjes, bomen enz. Voor een leek lijkt alles hetzelfde, maar de Mongolen zien de verschillen. Onze gids, Monk, heeft het al vaker gezegd. De Mongolen kennen de routes uit hun hoofd. De wegen zijn als hun vingers aan hun hand, alleen weten ze soms niet meer precies welke vinger het ook alweer was. Is het nu de wijsvinger of toch de pink?

Zo ook vandaag. Monk twijfelt tussen zijn ringvinger en middelvinger en vraagt aan twee jonge nomaden de weg. ‘Nee, het is de pink, zeker weten!’ antwoorden ze. Ik zie de twijfel in Monks ogen, maar hij besluit het advies van de nomaden op te volgen. Die beslissing, zet de dag op z’n kop. We rijden, het duurt uren. Monk heeft inmiddels in de gaten dat de nomaden ons naar de verkeerde kant van de berg hebben gestuurd, maar we zijn al te ver om terug te rijden. Eindelijk, na vijf uur rijden, komen we aan bij de voet van de berg, waarop het klooster zich bevindt. Weliswaar de andere kant van de berg, maar toch, we zijn er.

Die gaat voorlopig nergens meer naartoe.
Die gaat voorlopig nergens meer naartoe.

Na een korte lunch zijn we weer optimistisch over de rest van de dag. Dan maar in het donker de hot springs in, gezellig! Monk zegt dat we misschien wel over de berg heen kunnen rijden. ‘s Zomers is de steile weg te modderig, maar nu zou het moeten kunnen. Scheelt weer een flinke klim en drie uur rijden. Vol goede moed beginnen we aan de klim met de vier wiel aangedreven minibus. We zijn nog geen paar minuten onderweg of de voorwielen zakken weg in de modder. Naar voren, naar achteren, stokken en stenen onder de wielen. Niks. We zitten vast, klemvast. De rest van het stuk lopen we naar boven. Hopelijk hebben de monniken een schep te leen. Het is nog een end bergopwaards, met veel mogelijke obstakels voor de auto. We zijn het er unaniem over eens dat die bak deze berg nooit op zal kunnen komen.

De monniken hebben gelukkig twee scheppen
De monniken hebben gelukkig twee scheppen

De monniken zijn er en hebben twee scheppen te leen. We pikken nog een glimp op van het klooster en het prachtige uitzicht. Wij mannen, Monk, Johan en ik, dalen snel af met de scheppen, terwijl de dames, vrolijk kleppend, rustig naar beneden hobbelen. Na tien minuten merken we dat we een beetje afdwalen en dat we de dames nergens meer zien. We besluiten van het pad af te gaan naar rechts toe, want daar moet het

Toch nog even een kijkje genomen in het prachtige klooster
Toch nog even een kijkje genomen in het prachtige klooster
Prachtige vergezichten.
Prachtige vergezichten.

juiste pad ergens liggen. Springend over bomen, zien we gaten in de grond, waar kleine watervalletjes ondergrondse rivieren vormen. Prachtig om te zien, maar we komen geen pad tegen. Het wordt al schemerig. Langzamerhand beginnen we ons zorgen te maken, vooral over de meiden. Als ze maar niet ook verdwalen. We lopen en lopen. Geen pad te bekennen. De begroeiing wordt dichter. Uiteindelijk besluiten we af te dalen richting het dal, om van daaruit weer omhoog te klimmen naar de auto. We maken ons steeds meer zorgen over de meiden. Laat ze alsjeblieft bij de auto zijn, zeggen we iedere paar minuten. De dichte begroeiing maakt in het dal plaats voor een drassig moeraslandschap. We versnellen, joggen met z’n drieën door het water. Even waan ik me Bear Grylls, terwijl ik met grote stappen vooruit loop, speurend naar gevaar en een punt van herkenning. Eindelijk. We zien de auto, met daarnaast, ja hoor, de dames. Lachend worden deze ‘stoere’, uitgeputte mannen onthaald. “Waar bleven jullie nou?! Wij zijn hier al een half uur! Hahahaha!” Naast hen zit een monnik, geduldig op een steen te wachten. ‘Hij wist de hele tijd waar jullie waren en wees het af en toe aan. Hij zei dat we geduld moesten hebben en dat jullie er zo aan zouden komen.’ zegt Sylvia.

Teamwork!
Teamwork!

Met een ietwat gekrenkte trots beginnen we gauw de auto uit te graven. Dat is ook nog niet zo snel gedaan. Uiteindelijk staan wij samen met drie monniken aan de auto te sjorren. Het duurt 2 uur voordat de auto uit de blubber is en wij onze weg kunnen vervolgen. Het is inmiddels 21:00 uur, en het wordt donker. Navigeren wordt moeilijk, maar Monk is zelfverzekerd. Hij gebruikt het kompas op Sylvia’s telefoon (handig zo’n smartphone!). Bij iedere ger die we tegen komen, stopt Monk om de weg te vragen. Zelfs om 02:00 uur ’s nachts is dit geen probleem en wordt er zonder mokken opengedaan. We crossen inmiddels 5 uur met de minivan door het land. Ik heb de hoop al bijna opgegeven en ben me al aan het voorbereiden op een kort nachtje slapen in de minivan. Maar dan, uit het niets, zien we de hot springs! “We zijn er!” roept Monk, merkbaar opgelucht. Ik had het niet meer verwacht, maar onze gids bewijst toch echt wel dat hij een super navigator is. Moe, maar voldaan, hebben we nog net genoeg energie om een vuurtje in onze ger te stoken, voordat wij in een diepe slaap vallen. We hebben het overleefd.

20 gedachtes op “De dag dat we twee jonge nomaden de weg vroegen.

  1. Geweldig!! De meiden zijn er al en de jongens lopen verkeerd en maken zich druk om ze!
    Op het moment denk ik dat jullie zo iets hadden van komt dit wel goed?..
    Maar als het achter de rug is, is het een geweldige belevenis
    Heel mooi verslag en leuke foto’s van mannen die zwoegen

    1. Die gedachte is meerdere keren door m’n hoofd geflitst! Toen we de meiden kwijt waren, de auto er maar niet uit wilde en nog het meest in het busje naar de Hot Springs in de nacht.
      De dames hadden zelfs al een plan gemaakt dat, als wij niet terug zouden komen, ze een steen door de ruit zouden gooien om bij het eten , drinken en warme kleding te kunnen!

  2. Wat een belevenissen weer en de foto’s geven heel goed aan hoe jullie auto vastzat.
    en dat je diep in slaap valt dat kan ik mij voor stellen na zo’n enerverende dag.
    maar op deze manier maak je nog iets mee.
    bedankt en tot de volgende mail.
    gr, Monique en Theo

    1. Het was een avontuur om nooit meer te vergeten. Als ik de foto’s terugzie, noem ik het een wonder dat we die auto er überhaupt uit hebben gekregen!

  3. Het is wat met die mannen, wat moet ik er nou van zeggen ach ik hou me mond maar. dikke kus en knuffel van mij XX

  4. Wouw. Is dat het ware backpacken of niet!!.
    Wat een geweldig avontuur.
    Hiervan hopen we meer te lezen.

    Goeie reis

  5. Wat een avontuur. Geweldig. Wat zullen jullie geslapen hebben en gedroomd van het enge bos.
    Fijn dat het goed afgelopen is.
    Groetjes

    1. We zijn als een blok in slaap gevallen. Heb de hele nacht in van alles vastgezeten in mijn dromen. Geen idee waar dat vandaan kwam, haha!

  6. Zo maak je nog eens wat mee. Het is gelukkig goed afgelopen. Maar zo leer je het land wel kennen en kom je in contakt met de plaatselijk bevolking. Op naar het volgende avontuur. xxxxxxx

    1. Dat kan je wel zeggen. Het ‘filmscript’ heb ik zelfs nog een heel stuk ingekort.Zou over die dag zomaar een boek kunnen schrijven!

Laat ons weten wat je vind van deze post. Geef een reactie!