We zijn in Bukittingi, West-Sumatra, het gebied waar de Minang Karbau leven. Ooit woonde mijn overgrootmoeder met haar familie in deze regio. Daar willen wij meer van zien!

Het koningshuis van de Minang Kabau.
Het koningshuis van de Minang Kabau.

We huren een scooter en gaan er lekker op uit. We hebben gehoord dat er ieder weekend in de regio koeienraces worden gehouden. Wij zijn wel benieuwd naar deze lokale bezigheid en gaan op onderzoek uit. Eerst stoppen we nog even bij het huis van de vroegere koning om foto’s te maken en op de foto te gaan (later meer!). Daarna vervolgen wij onze weg naar de koeienraces.

Aan de kant de nieuwe koeien in aantocht.
Aan de kant de nieuwe koeien in aantocht.
Koeienraces vol aan de gang.
Koeienraces vol aan de gang.

Als we aankomen, kijken we onze ogen uit. Overal geparkeerde scooters, spelende kinderen, rokende mannen, eten, een kleine kermis en bovenal koeien, heel veel koeien. We worden overrompeld door alles wat we zien. Voordat we het weten staan we middenin het evenement en komen er met modder besmeurde koeien recht op ons afgerend. We kunnen net op tijd weg stappen. Als we een rustiger plekje hebben gevonden,

Dat witte shirt is nu niet meer zo wit!
Dat witte shirt is nu niet meer zo wit!

zien we waar het allemaal om draait. Er is een groot rijstveld, gevuld met modder en water. Telkens worden er twee koeien naast elkaar losgelaten met een rijder erachter. Het lijkt wel waterskiën… maar dan anders, geweldig!

 

 

Koeienraces Bukittingi.
Koeienraces Bukittingi.

De volgende dag gaan we met de scooter naar Lake Minanjau. Het weer is twijfelachtig, maar we wagen het erop. Onderweg wordt het weer steeds slechter. Als we de top, waarvandaan het meer te zien zou zijn, naderen, rijden we dichte mist binnen. We zien nauwelijks wat. Eigenlijk willen we omkeren, maar omdat we al zó ver zijn, rijden we toch maar verder naar de top. Op de top zien we niks, maar dan vang ik een glimp op van een prachtig uitzicht. Ik draai me enthousiast om naar Sylvia ‘kijk!’, maar dan is het uitzicht alweer bedekt met mist. Teleurgesteld zetten we de scooter neer om een kopje thee te gaan drinken voor we aan de lange weg terug beginnen. Wat er dan gebeurd, is onwerkelijk. Vanuit het niets waait de dichte mist, vanuit de vallei voor ons, over ons heen en verdwijnt. Langzaam komt de zon tevoorschijn en wat we zien is schitterend. Een prachtig donkerblauw meer, omringd door hoge groene bergen. In de verte kunnen we de zee zien liggen. Niet alleen wij kijken onze ogen uit. Ook de mensen van het lokale theetentje komen naar buiten gekropen en kijken met grote ogen naar de wisseling van het weer. Soms moet je gewoon een beetje geluk hebben…

Schitterend uitzicht op Lake Minanjau.
Schitterend uitzicht op Lake Minanjau.
Bijzonder momentje bij Lake Minanjau.
Bijzonder momentje bij Lake Minanjau.

Met een glimlach op het gezicht stappen we na een tijdje op de scooter om terug te gaan. Al snel naderen wij een kruispunt. Rechtsaf, Bukittingi, 21 km. Rechtdoor, Bukittingi 19 km. Rechtdoor is de kortste route, dus die nemen we maar. Dat hadden we beter niet kunnen doen. De weg wordt steiler en steiler en het asfalt veranderd al snel in zandweggetjes, bedekt met grote kiezels nabij de rivieren. Tot mijn schrik zie ik dat de benzinetank ook nog eens bijna leeg is. Langs de hoofdweg worden er overal glazen flessen met benzine verkocht, maar langs deze weg is geen mens te bekennen, laat staan winkeltjes met benzine. Als we omlaag rijden, lijkt er nog wel wat in te zitten, maar elke keer als we omhoog rijden, houd ik mijn adem in en zie ik de meter ver onder het rood zakken. Als we de steilste klim tot nu toe moeten maken, weet ik bijna zeker dat de motor er halverwege mee op zal houden. Wonder boven wonder komen we tóch boven en komen we weer op de hoofdweg uit. Gauw tanken en op naar Bukittingi!

Soms, heel soms, moet je een beetje geluk hebben!

22 gedachtes op “Bukittingi

  1. Wat een leuke belevenis, die koeienraces, het houten kermisrad an al die Indonesiers, mooi filmpje. Veel plezier verder en een beetje geluk!

  2. wat een geluk en wat een geluk dat wij die beelden ,foto´s en prachtige verhalen mogen meemaken dank jullie wel xxxx

  3. Wat mij opvalt is dat dit wel vaker is gebeurd ( zie het verhaal Tiebet) Ik heb het al eeder gezegt er reist iemand met jullie mee zonder dat jullie dat zien?

  4. Heel apart die races. Dit hoort dus bij hun cultuur? Leuk. Activisten zullen t waarschijnlijk wel niet diervriendelijk vinden maar ja. Practhtige foto’s van het meer. Lijkt wel uit een droom te komen

    1. Nou.. de koeien worden heel goed verzorgd hoor. Ze worden helemaal opgepoetst en krijgen goed te eten. Iedere familie heeft 1 koe… hun trots.

  5. En zo mooi als de koeien gepoetst en geborsteld zijn voordat ze aan de blubberrace beginnen :) Hilarisch vermaak, zeker op het moment dat je twee koeien steeds verder uit elkaar ziet lopen 😉 Maar wat een gezellig saamhorigheid en weekeind vertier. Gewoon lekker ontspannen allemaal kijken, de rust ondanks de drukte. Super!
    Jullie hebben genoten en wij nu ook weer, dank jullie wel XXX

  6. Wat een leuk verhaal , leuk filmpje en leuke foto’s [vorige mail] . Ik vind dat wij [ als lezers van jullie reisverhaal ] OOK geluk hebben met al deze mooie verhalen en foto’s. Terima Kasih,jà !!

  7. Zonder geluk vaart niemand wel. Het is een spreekwoord en het blijkt maar weer, het gaat weer eens op. Jongens het ziet er schitterend uit.

  8. Hoi sylvia
    Wat een mooi, leuk filmpje over de koeien race. Ik geef nooit reactie maar volg je wel. Veel geluk verder op jullie tochten. Groetjes

  9. Tjee, wat een belevenis weer!!
    Erg grappig die koeienrace.
    En ja jullie hebben feeds ontzettend geluk.
    Maar dat gezegde zei Alex al

Laat ons weten wat je vind van deze post. Geef een reactie!