Zeven dagen tibet, in het regenseizoen weliswaar, maar dat weerhield ons er niet van om dit land te bezoeken. Alles deden we door middel met een georganiseerde tour. We hadden een Tibetaanse chauffeur en gids mee. Zeven fantastische dagen, 7 days in Tibet.

Met onze reisgenootjes bij het Potala Palace.
Met onze reisgenootjes bij het Potala Palace.
Samen bij een stupa.
Samen bij een stupa.

Door de enthousiaste Tibetaanse gids, Labson, worden we verwelkomt op het treinstation in Lhasa. Meteen krijgen we allemaal een mooie witte boeddhistische sjaal om gehangen, “for peace!” Het is op dit moment regenseizoen in Tibet, maar de zon staat stralend aan de hemel met een mooie blauwe lucht. Het is al laat in de middag en aangezien mijn lichaam erg moet wennen aan de grote hoogte waarop wij ons nu bevinden (ik als echte Nederlandse ben ook niets gewend, hè), doen we niet veel meer. Samen met onze Franse reisgenootjes, Aurelia en Marcos, en de twee  Nederlanders, Loes en Erik, lopen we door de straten van Lhasa, we eten wat bij een klein tentje en relaxen dan lekker in het hostel.

Hevig discussiërende boeddhistische monniken.
Hevig discussiërende boeddhistische monniken.

De volgende dag hebben we vroeg afgesproken met onze gids. Wederom is het weer prachtig. We verkennen de stad Lhasa, bezoeken werkelijk prachtige tempels en eten heerlijk bij lokale tentjes. Tibet is officieel nog China, maar op de Chinese vlag na, die op vele punten statig wappert, is er niets dat ons aan China doet denken. Wat is dit een compleet ander land!

Gebedsvlaggetjes sieren Tibet.
Gebedsvlaggetjes sieren Tibet.

Dag drie, dat het toch echt regenseizoen is, wordt ons goed duidelijk gemaakt. Vandaag staat een bezoek aan Potala Palace, het vroegere winterpaleis van de dalai lama, op het programma. In de stromende regen lopen we van ons hostel naar het Potala  Palace. Als we daar aankomen zijn we al helemaal doorweekt. Dan moeten we  ook nog 30 minuten in de rij staan. Drijfnat zijn we als we uiteindelijk binnen staan. Maar dit mag de pret niet drukken. Wat een machtig gevoel om hier rond te lopen! Het gebouw is enorm groot. Op de meeste plekken mogen geen toeristen komen. Na een paar uur al het pracht bewonderd te hebben, staan we weer buiten in de regen. In ons hostel drogen we wat op en in de loop van de middag houdt het gelukkig op met regenen. Samen met Loes en Erik gaan we het centrum in. We zijn immers maar kort in deze bijzondere stad, en willen nog zó veel zien. Aurelia voelt zich nog erg naar, ze heeft last van hoogteziekte verschijnselen. Zij en Marcos blijven lekker relaxen in het hostel. Als wij ‘s avonds terug in het hostel zijn worden ons de gevaren van hoogteziekte nog eens goed duidelijk gemaakt. Aurelia begon zich de afgelopen uren zo slecht te voelen dat ze naar het ziekenhuis moest. Daar bleek, na wat onderzoeken, dat het voor haar niet verstandig is om nog verder te reizen in Tibet, waar we de komende dagen immers alleen maar meer zullen gaan stijgen.

Water koken op zonne-energie.
Water koken op zonne-energie.

Als we de volgende ochtend vroeg uit de veren zijn om Lhasa te gaan verlaten, moeten we jammer genoeg afscheid nemen van Aurelia en Marcos. Zij zullen een vlucht naar lager gelegen delen pakken. We rijden door het adembenemende landschap. Opnieuw hebben we stralend weer! We bezoeken tempels, kleine dorpjes en stoppen regelmatig bij enorme meren en mooie landschap viewpoints. De Tibetanen zijn een

Loes doet even voor hoe het moet.
Loes doet even voor hoe het moet.

mooi volk. Wat we eigenlijk al wisten, dat Tibet onderdrukt wordt door China, word ons nog eens duidelijk gemaakt. Gisteren toen we met onze gids in een tempel waren, vroeg Erik hem waar hij zo goed Engels heeft geleerd. Zijn antwoord was toen dat hij het daar op dat moment niet over kon hebben, “komt later”. Ietwat verbaast waren we wel. Maar in de auto begint onze gids er nu zelf over, “jullie vroegen mij gister waar ik Engels geleerd heb, dat is in India!” Daar heeft hij gestudeerd, maar dat is tegen de regels voor Tibetanen in. Dus toen hij uiteindelijk weer terugkeerde naar zijn geboorteland, werd hij opgepakt en heeft hij een gevangenisstraf moeten uitzitten. Nu staat hij op de ‘zwarte lijst’ en mag hij nooit meer China verlaten…

Mount Everest!!!
Mount Everest!!!
Lekke band bij een Everest viewpoint, goede timing!
Lekke band bij een Everest viewpoint, goede timing!

Op dag vijf realiseren wij ons eens te meer wat voor mazzelkonten wij zijn. We rijden naar het Everest Base Camp. Alle mensen die we de afgelopen dagen gesproken hebben en net terug waren van het Base Camp hebben niet meer dan een dikke wolkenmassa gezien. Maar wij lijken de zon met ons mee te dragen. De late avondzon gaat al bijna onder als wij bij het eerste echte Mount Everest viewpoint aan komen rijden. We zien de wolken langzaam verdwijnen tot we de hele berg in de zon zien pronken!! Op dat moment begeeft een van de autobanden het en moeten de chauffeur en gids de band verwisselen. Op een beter moment had dit niet kunnen gebeuren! We staan naast het hoogst gelegen klooster ter wereld en genieten van het uitzicht op dé berg!

Mt. Everest. Of Mt. Qomolangma, volgens de Chinezen.
Mt. Everest. Of Mt. Qomolangma, volgens de Chinezen.
Nacht in een tent bij Everest Base Camp.
Nacht in een tent bij Everest Base Camp.

Ook na een zeer koude nacht in het tentenkamp is ons geluk nog niet op. Weer zien we de prachtige Mount Everest helemaal, zonder wolken!  We rijden de rest van de dag door kleine authentieke dorpjes en stoppen weer regelmatig om al het moois van het land  te kunnen bewonderen. Aan het einde van de dag komen we aan bij een grensstadje. Eigenlijk vinden we het maar een grauw, saai stadje. We zijn enorm moe. De afgelopen dagen hebben we onszelf maar weinig tijd gegund om te slapen. Er was zo veel moois te zien. We slapen in een vies en vochtig hotel maar vallen als een blok in slaap.

Wij bij de Mount Everest.
Wij bij de Mount Everest.

Dag zeven, de wekker gaat weer vroeg. We rijden naar de grens van Tibet-Nepal. Daar nemen we afscheid van onze fantastische chauffeur en gids.

Met z’n vieren  kijken we terug op een schitterende week. Zeven fantastische dagen, 7 days in Tibet

10 gedachtes op “7 days in Tibet

  1. Wat een fantastisch belevenissen weer. En wederom prachtige foto’s [ net zoals de vorige keer ]. Wat sneu voor het Franse koppel dat zij echt last van hoogteziekte kreeg. Zo dichtbij [in Tibet] en toch zo ver weg [ omdat ze dit gedeelte van de reis moesten afbreken].Jullie hebben het in ieder geval wel kunnen voltooien. De foto’s van jullie samen zijn prachtig vooral met de achtergrond [ stupa en Mt.Everest] . Verder vind ik de foto’s met de kleurige gebedsdoeken altijd vrolijk staan.
    Piet, mijn man, vraagt zich af met wat voor toestel je fotografeert, Sylvia. Je maakt van die prachtige foto’s. Je gebruikt waarschijnlijk een hoge resolutie.[ en je hebt natuurlijk gevoel voor het maken van mooie foto’s]

    1. Hoi Ingrid, Wat een mooi compliment! ik gebruik een Olympus pen toestel, de E-pl3. Een relatief klein en dus licht toestel maar ben er zeer tevreden over.

  2. Wat een mooi verhaal weer. Het verhaal over de gids en de foto’s maken zeker indruk. Gelukkig maar dat jullie verder geen last hebben van hoogteziekte

  3. Wat een enorme ervaring weer in Tibet.Wij waren daar zeer benieuwd naar.Jullie hersenen worden nog te klein voor al die indrukken.Jullie
    doen het fantastisch,hoor!Veel groeten en liefs,Ruti

    1. haha, ja af en toe zou je het wel denken he! Gelukkig houden we via de site veel bij, als we dan iets vergeten kunnen we het nog eens terug lezen ;P

Laat ons weten wat je vind van deze post. Geef een reactie!